Sock-o-Mousse

Ik deed een testbrei voor de Belgische ontwerpster Al-fa knits. 
Dit patroon heet sock-o-mousse. 
Ik gebruikte ook Belgische sokkenwol, Annel Super extra. Standaard goedkope sokkenwol voor een testbreitje.

Het patroon is van de teen naar boven gebreid. Omdat mijn stekenproef heel erg verschilt voor tricotsteek of voor fair-isle gebruik ik verschillende naalddiktes. Voor de voet brei ik op 2mm (ik brei eerder los). Het kleurinbreiwerk is met een 2.75mm en de boord met een 2mm gebreid. Het is dus telkens aanpassen, en hangt van verschillende factoren af, dikte van het garen, type naalden... Als final touch maas je nog wat extra bubbels rond de hiel.

'Sock-o-mousse' is een woordspeling, 'mousse' in het Frans, schuim, en schuimbelletjes in het patroon. 

Mij doet  het me denken aan de chocomousse die mijn mama vroeger maakte met feestelijke gelegenheden. Vooral met kerst was dat een favoriet dessert. Nadat de mousse in schaaltjes was gegoten mochten wij als kind dan de rest uit de pot likken … 
Er zat geen room in, wel bruine suiker en rauwe eierdooiers. Die van mijn moeder was zeer lekker, maar nogal zwaar. Ik ben dus op zoek naar een alternatief.

En nu mijn vraag: wie heeft een goed recept voor een lichtere versie van chocomousse en wil dat hier delen?

Flamboyant

Ik ben een cadeautjesmand aan het bijeenbreien. Correcter: ik heb een mand staan die ik vul met gebreide cadeautjes. 

Doel: een deel van mijn wolvoorraad opbreien, om dan tegen eind 2022 dertig cadeautjes klaar te hebben. 

En een ander doel: het juiste cadeautje voor de juiste persoon maken. Kleine accesoires zoals sokken zijn altijd een mooi cadeau (vind ik zelf dan toch).

Ik gebruikte de helixtechniek en drie zelfstrepende garens om een flamboyant paar sokken te breien. De blauwe en de groene wol is Opal 3draads.  Het oranje is Zauberball, een garen met een heel traag kleurverloop van oranje over rood naar paars.

Driedraads is heel dunne sokkenwol.  Ik zette 72 steken op en breide met een naald 1,75mm. Met mijn pijnlijke schouder deed ik ongeveer een maand over dit paar sokken. Ik maakte een maat 45, want ik heb al iemand in gedachten. Flamboyante sokken voor een flamboyante man!

Ik heb een cadeautje af, maar de doelstelling van de wolvoorraad op te gebruiken gaat niet echt vooruit zo. Misschien moet ik toch weer een trui breien? Deze 'simple something' vind ik erg mooi. Je neemt twee draden sokkenwol samen voor een dikkere trui.

De techniek is 'Marling', en binnenkort komt er een boek uit van Cecelia Campochiaro hierover. Een trui zal ik dit jaar niet maken, maar misschien kan deze techniek wel in een ander accesoire verwerkt worden. De ideeën blijven komen...

Breiwick

 

Ik hoor dat een collega ons verlaat, en al snel. Een klein cadeautje is aan de orde. Meestal maak ik paar sokken, maar misschien kan ik nu een baret maken?

Ik denk dat zij wel houdt van een klassieke Engelse stijl. Deze baret, Breiwick, uit het boek Milarrochy Heids zou haar zeker staan.

De exact zelfde kleuren heb ik niet in mijn wolvoorraad. Ik heb verrassend weinig rood in mijn kast liggen. Of misschien niet zo verrassend?  Even rommelen om te zien wat de inspiratie brengt...

Het begin is er, en op het laatste moment ben ik nog van idee veranderd. Ik ga voor bruin, blauw en een klein groen accent.

Ik vind mijn kleuren goed samengaan.  Maar het wordt wel groot,  er staan meer dan 200 steken op de naald.

 

En dit is het eindresultaat. Ik heb nog altijd wat last van de schouder, dus ik doe het kalmpjes aan. Dit was een relatief snel werkje. Na drie weken heb je een mooi 'afje'.  En in tegenstelling tot sokken moet je hier geen tweede breien...

Ik vind het interessant om te zien hoe een andere kleurkeuze een heel andere gevoel overbrengt. Ik denk dat mijn kleuren nog wat meer vintage zijn. De ster op het origineel is veel duidelijker, in mijn versie is dit geen samenhangend geheel, eerder verschillende ringen van patronen. Ik ben er toch content van! 

 

 

Hopelijk is de ontvanger er ook blij mee, en past de baret. Als dat niet het geval is heb ik nog een plan B, deze muts die ik in december breide voor mijn cadeautjesmand. Maar daarover later meer....

Start 2020

Ik kijk terug op 2019 en ik maak plannen voor 2020.

In 2019 wou ik meer truien breien, en dat is in het begin van het jaar ook gelukt.

Ik breide 4 truien, en ik draag ze alle vier: kleurrijke, onconventionele projecten, zeker niet iets dat je zomaar in de winkel koopt. En allemaal met wol uit de voorraad, dat was ook een doelstelling. Ik startte ook nog 2 andere vestjes die ik niet afmaakte omdat ze niet goed uitvielen. Een trui vraagt een grote tijdsinvestering, soms uithalen en opnieuw beginnen....

De laatste weken van 2019 heb ik weinig gebreid. Een oud zeer stak weer de kop op, een verkalkte pees in de schouder. Na 40 jaar scheef lopen door een  niet goed geheelde enkelbreuk wordt de slijtage nu ook  in mijn voet duidelijk. Dat had dan weer gevolgen in mijn heup... 2019 eindigde  met sukkelen van de ene kwaal naar de andere.

In 2020 moet ik het anders aanpakken: op allerlei gebied, maar hier schrijf ik over mijn breiplannen. Ook in de breiwereld is er te veel input, te veel keuzes, te veel hypes, te veel 'moeten'. En dan volg ik nog niet eens Instagram! Ik heb nood aan kalmte en rust in mijn hoofd, in mijn werk, in mijn ontspanning. Ik wil meer focus. En mijn lichaam kan  (voorlopig) alleen kleine projecten aan.

Ik wou al lang eens een 'yarn club'-abonnement proberen. Ysolda Teague kondigde deze colorwork-club aan: driemaal garen en patroon voor een accessoire. Perfect voor mijn doelstelling 2020! Ondertussen is deze club uitverkocht, maar je kan ook de patronen kopen zonder garen. Wie doet er mee?

En ik ga echt proberen regelmatiger te bloggen, beloofd!

Vietnam

Zestig werd ik dit jaar. En mijn speciale verjaardagsreis bracht me naar Vietnam. Eerst 10 dagen in het Noorden: met een fietsriskja door Hanoi, de nachttrein naar de bergen, rondwandelen tussen de oogst op de rijstterrassen, fietsen langs tempels, BBQ op het strand, zonsondergang over het minder drukke deel van Ha Long Baai...Afwisselend was het zeker.

In het etnografisch museum in Hanoi kom je wat meer te weten over de verschillende inheemse volkeren. Mij sprak natuurlijk vooral het deel over textielverwerking aan: spinnen en weven van hennep, verven met indigo, kleurige borduursels...

In Sapa spreken de vrouwen van de  zwarte H'mong je aan. Ze wandelen met je mee naar hun plaatselijke dorp (en verwachten dan ook dat je iets van hen koopt).

Op de markt van Sin Sengh  zie je dan weer veel bloemen H'mong (zo genoemd omwille van hun kleurige outfits). De vrouwen roeren in grote soeppotten en borduren ijverig verder.  De mannen spelen met de vogels of gaan de buffels keuren. Maar er worden ook blitse karaoketelefoons verkocht. Nog 10 jaar en dan bestaat dit niet meer, zegt onze gids. Het postkantoor is al gesloten omdat iedereen toch online bestelt.

 

Van het Noorden van Vietnam vlogen we naar het tropische Cambodja. Geluiden: tuktuk Madam? (minder getoeter van de scooters dan in Vietnam).
Honderden libellen zoemden rond ons hoofd (of landden in onze nek). De hagedissen voor de hotelkamer eten de muggen op. Wel opletten als je ‘s morgens je kleren aandoet, er kan nog een hagedis in je broekspijp zitten.

 

We hebben gezweet. We hebben tempels gezien. Verhalen gehoord van een land dat trauma’s verwerkt. Cambodjanen zijn vriendelijk en bescheiden. Tussen de lijnen door horen we dat gids zijn in Cambodja niet altijd makkelijk is.

 

 

We eindigen met een huisruil in Ho Chi Minh City. Na 3 weken  is eten met chopsticks geen probleem, ook voor noedelsoep heb ik een strategie (veel slurpen).

Rondzwerven is mijn favoriete manier om een stad te verkennen. Te voet is dat hier moeilijk. Er wordt gekookt, afgewassen, verhandeld, gegokt...En als de scooters niet meer op de weg kunnen, rijden ze tegenrichting op het voetpad. De bus zit vast in het verkeer. 

 

 

 

 

De chauffeur van het gastgezin brengt ons rond naar de toeristische highlights rond de stad: de boomgaarden vol tropisch fruit van de Mekong Delta,  de ceremonie in de Cao Daitempel, de benauwende tunnels van de Vietcong. Het doet weer nadenken over het nog niet zo lange verleden van dit land, altijd overspoeld door vreemde overheersers, vechtend voor zijn identiteit, arm en rijk, boeiend om te ontdekken...

 

Wilde sokken

 

Zo wild zien deze sokken er nog niet uit, toch? De zoon met maat 46 vroeg tot nu toe 'blauw, grijs of zwart'. Deze sokken vorig jaar oktober waren al een beetje een brug te ver.

 

Maar blauw, grijs of zwarte sokken breien in een maat 48 is nogal saai. Ik vroeg hem dus of grijs met een beetje olijfgroen OK  zou zijn. En tot mijn verrassing zei hij ja. Ssst. Ik zei niet dat het olijfgroen overgaat in geelgroen en uiteindelijk turquoise.

Maar er zit ook donker dennengroen in het garen, en een fris Iers klavergroen. Met zo'n zelfstreper is het altijd afwachten welke kleur er komt...

In de colorwork group op Ravelry wordt er altijd een designer van de maand voorgesteld, zo leer je weer andere ontwerpers kennen. Dit is het patroon Ekki, van de Duitse Dela Hausmann. Patronen zijn gratis op haar site te downloaden. Er staat als prijs 0,01€, maar dat mag je negeren. Het is een leuk patroon met wreefmindering op de voetzool. Weer eens iets anders.

De ontwerpster breide deze voor haar 86-jarige vader, nadat die onverwachts in een verzorgingshuis moest worden opgenomen. Een grote schok zowel voor de vader, als voor haar als dochter die de beslissing moest nemen. En als troost voor zichzelf én voor de vader breide ze de sokken. Een herkenbaar verhaal, keuzes maken is niet altijd makkelijk. Ik hoorde daarnet op de radio een liedje van Kommil Foo: Angst is maar voor even, Spijt is voor altijd.

De zoon zei me dat de collega’s  zijn wilde wollen sokken bewonderen. Hij werkt voor een bank. Als It-er. Ik kan nog wilder, heb ik hem gezegd, en ik nam allerlei overschotjes bijeen.

Omdat de mozaieksteek op het been te dik werd schakelde ik voor de voet over op helix-breien met 4 kleuren. Dat bespaart me ook veel eindjes instoppen. Nu nog vlug de tweede sok breien, want dit is geen ideaal reisproject voor onze volgende verre tropische huisruil eind deze week.

Perfect Blend

Ik had het me nog zo voorgenomen, geen mystery-projecten meer in 2019. Maar het vorige ontwerp dat ik van deze ontwerpster breide was me goed bevallen. En voor deze sjaal moet je 12  ministrengen gebruiken. Dat past natuurlijk in mijn jaarthema 'spelen met kleurtjes'. Bovendien heeft deze mysteriesjaal een thee-thema, en komt er met elk deel ook nog een recept voor thee met koekjes... (niet dat ik veel bak, en snoepen doe ik eigenlijk ook niet, en thee drink ik alleen als ik ziek ben).  Laatste argument om overstag te gaan:de ontwerpster  kondigt dit aan als 'paced and planned Netflix Knitting', dus 'niet te moeilijk'. Eigenlijk zoek ik alleen maar uitvluchten om toch nog eens aan zo'n mystery knitalong mee te doen.

Twaalf kleuren bijeen zoeken is niet zo makkelijk. Ik hou van paars, maar is dit niet té?

 

Ik besluit om een paar dagen te wachten om te zien hoe het begin van de sjaal eruit ziet. Ik wil een sjaal met resten breien, zonder dat het er schreeuwerig uitziet. Ik rommel verder in mijn schuif en kom uit op deze koele, en voor mijn doen gedempte combinatie. Er zit wat vanalles tussen, een souvenir uit Nieuw-Zeeland, een cadeau van de dochter meegebracht uit de VS, plantgeverfde Belgische wol van op een beurs,...

 

Het patroon bestaat uit banden in ribbelsteek, en  banden tricot. Ik kies voor de ribbelsteek de lichte kleuren, en voor de rest de donkerder tinten.  Ik denk dat ik de juiste keuzes gemaakt heb. Je kan bij een mystery natuurlijk niet altijd voorspellen hoe het verdergaat...

Het vervolg: de bleke kleuren blijven in ribbelsteek, voor de donkere banden komen er afwisselende steekpatronen. Deze variatie op onze luiewijvensteek is in het Engels de 'Indian Cross stitch'. En zo 'luie wijven' vind ik dat niet hoor, je moet goed kijken wat je doet of het wordt een rommeltje.

Er komen nog kabeltjes, en gekruiste afgehaalde steken op een ribbel-achtergrond...

Ik merkte ook dat er  in sokkenwol dunner en dikker bestaat (light fingering en heavy fingering). Dus sommige van mijn banen met steken vallen wat dunner uit, maar ik vind dat niet erg, het geeft wat extra textuur aan de sjaal.

Voor het  allerlaatste stekenpatroon zou ik normaal gezien dit garen moeten gebruiken. Maar dat allerlaatste stekenpatroon is een delikaat ajourtje, en dat gaat volledig verloren met deze gevlamde wol.

 

Ik besluit dan maar om te eindigen in een bleke kleur. En natuurlijk had ik net niet genoeg van dat grijsgroen, en volgt er nog een donker randje. Ik vind het geslaagd.

Ondertussen is er hier ook een belangrijke mijlpaal genomen...dat hebben we op verschillende manieren gevierd. Een 'perfect blend' van kleine feestmomenten.  Bedankt aan alle kaartjeszenders!