Sunday, September 15, 2019

Wilde sokken

 
Zo wild zien deze sokken er nog niet uit, toch? De zoon met maat 46 vroeg tot nu toe 'blauw, grijs of zwart'. Deze sokken vorig jaar oktober waren al een beetje een brug te ver.

5944728F-2204-4A48-B79B-1855C35A512B.jpeg 
Maar blauw, grijs of zwarte sokken breien in een maat 48 is nogal saai. Ik vroeg hem dus of grijs met een beetje olijfgroen OK  zou zijn. En tot mijn verrassing zei hij ja. Ssst. Ik zei niet dat het olijfgroen overgaat in geelgroen en uiteindelijk turquoise.

Ekki
Maar er zit ook donker dennengroen in het garen, en een fris Iers klavergroen. Met zo'n zelfstreper is het altijd afwachten welke kleur er komt...

In de colorwork group op Ravelry wordt er altijd een designer van de maand voorgesteld, zo leer je weer andere ontwerpers kennen. Dit is het patroon Ekki, van de Duitse Dela Hausmann. Patronen zijn gratis op haar site te downloaden. Er staat als prijs 0,01€, maar dat mag je negeren. Het is een leuk patroon met wreefmindering op de voetzool. Weer eens iets anders.

De ontwerpster breide deze voor haar 86-jarige vader, nadat die onverwachts in een verzorgingshuis moest worden opgenomen. Een grote schok zowel voor de vader, als voor haar als dochter die de beslissing moest nemen. En als troost voor zichzelf én voor de vader breide ze de sokken. Een herkenbaar verhaal, keuzes maken is niet altijd makkelijk. Ik hoorde daarnet op de radio een liedje van Kommil Foo: Angst is maar voor even, Spijt is voor altijd.

De zoon zei me dat de collega’s  zijn wilde wollen sokken bewonderen. Hij werkt voor een bank. Als It-er. Ik kan nog wilder, heb ik hem gezegd, en ik nam allerlei overschotjes bijeen.



Omdat de mozaieksteek op het been te dik werd schakelde ik voor de voet over op helix-breien met 4 kleuren. Dat bespaart me ook veel eindjes instoppen. Nu nog vlug de tweede sok breien, want dit is geen ideaal reisproject voor onze volgende verre tropische huisruil eind deze week.

Sunday, September 01, 2019

Perfect Blend


Ik had het me nog zo voorgenomen, geen mystery-projecten meer in 2019. Maar het vorige ontwerp dat ik van deze ontwerpster breide was me goed bevallen. En voor deze sjaal moet je 12  ministrengen gebruiken. Dat past natuurlijk in mijn jaarthema 'spelen met kleurtjes'. Bovendien heeft deze mysteriesjaal een thee-thema, en komt er met elk deel ook nog een recept voor thee met koekjes... (niet dat ik veel bak, en snoepen doe ik eigenlijk ook niet, en thee drink ik alleen als ik ziek ben).  Laatste argument om overstag te gaan:de ontwerpster  kondigt dit aan als 'paced and planned Netflix Knitting', dus 'niet te moeilijk'. Eigenlijk zoek ik alleen maar uitvluchten om toch nog eens aan zo'n mystery knitalong mee te doen.
Perfect blend
Twaalf kleuren bijeen zoeken is niet zo makkelijk. Ik hou van paars, maar is dit niet té?
 
Ik besluit om een paar dagen te wachten om te zien hoe het begin van de sjaal eruit ziet. Ik wil een sjaal met resten breien, zonder dat het er schreeuwerig uitziet. Ik rommel verder in mijn schuif en kom uit op deze koele, en voor mijn doen gedempte combinatie. Er zit wat vanalles tussen, een souvenir uit Nieuw-Zeeland, een cadeau van de dochter meegebracht uit de VS, plantgeverfde Belgische wol van op een beurs,...

 
Het patroon bestaat uit banden in ribbelsteek, en  banden tricot. Ik kies voor de ribbelsteek de lichte kleuren, en voor de rest de donkerder tinten.  Ik denk dat ik de juiste keuzes gemaakt heb. Je kan bij een mystery natuurlijk niet altijd voorspellen hoe het verdergaat...
Het vervolg: de bleke kleuren blijven in ribbelsteek, voor de donkere banden komen er afwisselende steekpatronen. Deze variatie op onze luiewijvensteek is in het Engels de 'Indian Cross stitch'. En zo 'luie wijven' vind ik dat niet hoor, je moet goed kijken wat je doet of het wordt een rommeltje.
Er komen nog kabeltjes, en gekruiste afgehaalde steken op een ribbel-achtergrond...
Ik merkte ook dat er  in sokkenwol dunner en dikker bestaat (light fingering en heavy fingering). Dus sommige van mijn banen met steken vallen wat dunner uit, maar ik vind dat niet erg, het geeft wat extra textuur aan de sjaal.

Voor het  allerlaatste stekenpatroon zou ik normaal gezien dit garen moeten gebruiken. Maar dat allerlaatste stekenpatroon is een delikaat ajourtje, en dat gaat volledig verloren met deze gevlamde wol.
 
Ik besluit dan maar om te eindigen in een bleke kleur. En natuurlijk had ik net niet genoeg van dat grijsgroen, en volgt er nog een donker randje. Ik vind het geslaagd.


Ondertussen is er hier ook een belangrijke mijlpaal genomen...dat hebben we op verschillende manieren gevierd. Een 'perfect blend' van kleine feestmomenten.  Bedankt aan alle kaartjeszenders!






 




Sunday, August 18, 2019

Alkmaar en Noord-Holland


Noord-Holland, en dan niet Amsterdam maar wel Alkmaar, dat was onze volgende huisruilbestemming. We begonnen als echte toeristen met een bezoek aan de kaasmarkt en een boottochtje door de stad. Er is wel wat historisch interessant te zien in de oude binnenstad, maar zo groot is die nu ook weer niet.

Toen  het Europees kampioenschap wielrennen begon, werd in en uit de stad geraken een stuk moeilijker. Gelukkig zijn er nog andere interessante plekken in Noord-Holland om te bezoeken.

 
Volendam dan maar? We liepen binnen in het lokale museum dat gerund wordt door sympathieke vrijwilligers. Het museumpje is klein en kan wel een modernere opstelling gebruiken. Toch vond ik de informatie interessant en goed gedocumenteerd. Vooral de Volendammer dasjes trokken mijn aandacht. Deze kunnen zowel geweven als gehaakt zijn, en blijkbaar heeft Walter Van Beirendonck zich door die sjaaltjes ooit laten inspireren in een collectie.
Toen het in het museum heel druk werd met een groep Japanners besloten wij wat verder te wandelen naar de haven. Slecht idee! Dit was massatoerisme op zijn lelijkst. Hele groepen Chinezen die het begrip 'personal space' niet kennen, schreeuwerige reclames om 'in kostuum' gefotografeerd te worden.... Het erfgoed is een soort Disney-attractie geworden, en het zou me niet verwonderen dat een deel wat daar verkocht wordt ook 'made in China' is. Het kwam in elk geval heel fake over. Dit bracht me aan het denken over duurzaam toerisme. (en natuurlijk ben ik ook een toerist, dus deel van het probleem)?
 
Een mooi voorbeeld van duurzaam toerisme is het Zuiderzeemuseum, een openluchtmuseum over het leven van vissers en landbouwers. Je vaart er naar toe met de museumboot, vanaf een centrale parking. Bekijk ook eens het filmpje op hun website. Alles is met zorg voor erfgoed tentoongesteld, en je kan er gerust een hele dag rondwandelen. Aan de verschillende huisjes staan de 'bewoners' je te woord. Natuurlijk moest ik dit groepje fotograferen! De mevrouw in het midden was een bedsprei aan het breien, en de mevrouw rechts haakte een pannenlap (allebei met stugge katoen).
In het binnenmuseum liep een interessante tijdelijke tentoonstelling over repareren van textiel, recyclage...duurzaamheid avant-la-lettre. Er worden pertinente vragen gesteld over onze (over-)consumptie van kleding, en hoe we daar duurzamer mee kunnen omgaan.
 
Ook op het waddeneiland Texel is men zich bewust van de gevolgen die toerisme op het eiland kunnen hebben. Alles is dan ook netjes geregeld qua parkeren, zich verplaatsen... Wij gingen maar één dagje, en ik ben flink voorbij de wolboerderij gereden en heb de schaapjes van op afstand bewonderd. Het grootste deel van de dag hebben we in Ecomare doorgebracht, waar we veel over fauna en flora van het eiland te weten gekomen zijn.
 
 
Een laatste tip voor Noord-Holland is het museum Kraenenburgh, waar je een mooie collectie werken vindt van de lokale kunstenaarskolonie, de zogenaamde Bergense school. Ik viel voor de eenvoudige, kleurrijke werken van Edgar Fernhout. 
 
En toen begon het heel hard te waaien en te stormen... dat hoort er ook bij in Noord-Holland.



Saturday, August 03, 2019

Goldfish Memory

Spelen met kleurtjes en breien wat ik in de kast heb is nog steeds mijn uitdaging voor 2019. Ik ben lid van de Colorwork-groep op Ravelry, en daar hebben ze per drie maand een nieuw thema, dit keer 'afgehaalde steken'.
Mijn oog viel op deze stola, een ontwerp van Casapinka met als naam voor het patroon 'Goldfish memory'. Er wordt wel eens gezegd dat een goudvis maar een geheugen heeft van drie seconden, de tijd die hij nodig heeft om zijn bokaal rond te zwemmen. Het achterliggende idee van dit patroon is dat, alhoewel het een heel grote sjaal wordt, je niet lang iets moet onthouden, omdat er telkens andere steken en patroonherhalingen gebruikt worden. Er zijn afgehaalde steken, smalle en brede strepen in tricot- en ribbelsteek, en een beetje eenvoudige ajour. Ik zocht mijn mooiste goudviskleurtjes bij elkaar, en was er klaar voor.

De sjaal is één grote rechthoek, maar dan wel in biais (schuin) gebreid, door telkens te meerderen en minderen aan de kant.
 
De kleuren zijn helemaal niet mijn ding, maar het werkt wel, vind ik. Meestal brei ik met fellere kleuren. Ik moest me echt inhouden om in het pastelthema te blijven, en er toch niet een knalblauwe streep tussen te gooien. Ik koos voor één afwijkende contrastkleur, wit  met een spikkeltje donkergroen en goudgeel. Dat geeft een frisgroen accent.
Omdat ik restjes gebruikte volgde ik het patroon niet altijd op de letter. Soms deed ik minder strepen, of soms nét meer patroonherhalingen. Ik zorgde er alleen voor dat ik hetzelfde eindtotaal had. Ik schreef niet echt op wat ik deed, dus nu weet ik niet exact waar ik van het patroon afgeweken ben.
Dit was een ontspannend en plezant project. Ik ben heel blij met het eindresultaat! Ik dacht dat dit totaal mijn kleuren niet waren, en er hing effectief niets in de kast dat erbij paste. Ik ben dus maar een outfit bij de sjaal gaan shoppen, want deze hou ik gewoon voor mezelf...



Saturday, July 20, 2019

Manneken


 
In mei schreef ik al over dit project,  een trui van Alfa-knits. De ontwerpster Ann Lernout is een Brusselse en ze gaf haar patroon de naam 'Manneken'. Bij mijn eerste poging werd de rug te breed, en de enige oplossing was helemaal opnieuw beginnen met een kleinere maat.  Na weken en weken breien was de trui af.

 
Maar nog niet helemaal... de rand rolde zo erg dat dit gewoon niet draagbaar was.

En de V-halsuitsnijding die in het patroon voorzien is viel wel heel diep uit... Ik zag het even niet meer zitten.
Ik vertrok voor een weekje huisruil naar een onbekende streek in Duitsland, waar de hittegolf toesloeg .
Weer thuis breide ik een paar korte sneakersokjes voor de verjaardag van de dochter.
Ik begon aan een sjaal met kleuren die me helemaal niet staan (maar wel goed om resten op te gebruiken). Dat wordt dus een cadeau.

 Ik zocht restjes garen bijeen voor een twaalf-kleuren omslagdoek voor mijzelf.
Ik zette een nieuwe trui op (waar ik over twijfel, en die ik waarschijnlijk weer ga uithalen...)
Allemaal uitstelgedrag. Manneken bleef me aanstaren vanuit een hoekje. Uiteindelijk moest mijn onafgewerkte trui er dan toch aan geloven. De randen van het lijf en de mouwen heb ik helemaal opnieuw gebreid met een grotere naald, zodat die wat losser werden.  Daarna  breide ik een brede rand in tricotsteek die ik dubbelvouwde en met een klein steekje tegennaaide. Nu ligt de boord wel plat.

 

Voor de V-hals nam ik ongeveer 30 percent minder steken op aan de rugkant, en daarna heb ik in de volgende rij nog wat random geminderd. Mijn doorzettingsvermogen heeft een goed passende trui opgeleverd.

 
Toch ben ik niet zo tevreden over het totaalplaatje.  Ik weet niet wat er me juist aan stoort. De kleuren zijn misschien te zomers voor een wollen trui? Of is het toch het vlekkerige van het garen? Ik heb heel veel tijd in dit project geïnvesteerd, en er ook van geleerd, dat is ook wel iets...alleen denk ik niet dat ik dit ooit ga dragen.