Draagbaar maar niet doorsnee -deel 2 van het vest

 Wie mijn vorige blogpost  gelezen heeft, weet dat ik voor mijn vest met faux grannie squares begon met verschillende restjes en een hoofd vol ideeën. 

Het kiezen van kleuren was een uitdaging. Al  snel merkte ik dat ik structuur nodig had. Dus ontwierp ik vier sjablonen voor de vierkantjes, elk met een eigen ritme in kleurverdeling:

8+8+8: drie brede kleurblokken, krachtig en rustig.

8+4+4+8: een dominante kleur met twee accenten.

6+4+4+4+6: een symmetrisch verloop, bijna als een mandala.

8+8+4+4: een stevige basis met een speelse rand.

Door deze opbouw kon ik spelen met contrast en harmonie, zonder dat het geheel chaotisch werd. Dankzij deze systematiek paste elk vierkantje in het grotere geheel. Ik beperkte me ook tot maximum drie kleuren per vierkant. 

Bij het plannen van dit vest speelde ik eerst met het idee van een lang, boho-geïnspireerd model: drie vierkantjes breed en vier hoog. Dat zou een mooie, zwierige lengte geven, ideaal voor een luchtige laag over een jurk of tuniek. Maar al snel liep ik tegen een constructieprobleem aan: op de voorpanden zou ik dan slechts één vierkant in de lengte hebben. Om het pand volledig te maken, zou ik breedte moeten toevoegen met effen breiwerk.

Ik koos uiteindelijk voor een boxy model: vier vierkantjes breed en drie hoog. Dat geeft een korter, meer gestructureerd silhouet, waarbij elk pand volledig uit vierkantjes bestaat — zonder noodzaak tot opvullen of aanpassen. 

Ik breide wel een extra bovenstuk met verkorte rijen op de schouders: daardoor sluit het vest mooi aan en krijgt het toch wat shaping. 

Haken wordt vaak gebruikt om vierkantjes aan elkaar te zetten (foto 1). Ik vond het toch niet zo mooi worden, en  koos uiteindelijk voor aaneen naaien met de matrassteek. Dat geeft een vlakke, nauwelijks zichtbare verbinding en laat de structuur mooi doorlopen

En dan de kleurkeuze: hoewel ik genoeg roze garen had liggen, ging ik tenslotte voor wit (en moest ik nog wat bolletjes bijkopen, waardoor het vest toch niet helemaal met wol uit de voorraad is gebreid). Wit laat de structuur spreken, geeft het vest een lichte uitstraling en past bij alles.

De mouwen zijn recht, eenvoudig, en precies goed. Voor dit zomers vestje deed ik ze driekwart, losjes, maar wel in de mooie (tijdsrovende) English Rose Tweed stitch die ook in de vierkantjes gebruikt wordt. 

Voor de sluiting breide ik een i-cord helemaal rond het vest, dat dan vooraan gestrikt kan worden.

Zelf een vest ontwerpen lijkt op het eerste gezicht eenvoudig: je hebt vierkantjes, je hebt garen, je hebt een idee. Maar in de praktijk vraagt het om een hele reeks keuzes — over vorm, verhouding, afwerking, kleur, en constructie. Elk detail beïnvloedt het eindresultaat. Ik heb genoten van het proces, maar ik heb ook gemerkt hoeveel denkwerk en afwegingen erbij komen kijken. Het heeft me een diep respect gegeven voor echte ontwerpers, die dit soort keuzes dagelijks maken en er telkens weer iets moois van weten te maken.

Vierkant, maar niet rechtlijnig

Een jaar of twee geleden probeerde ik een granny square vestje te haken. Deze retro revival stijl spreekt me aan: een knipoog naar de jaren '70 - mijn jeugd! maar dan met een modern silhouet.

Maar: dit vestje is totaal ondraagbaar. Jammer, want ik heb er veel werk ingestopt, met lange winteravonden puzzelen als een echte gepensioneerde. Het garen is  Isager Merilin, een mooie mengeling van wol en linnen. Dit vest uithalen en wol recupereren is niet echt een optie met al die losse eindjes.

Wat er vermoedelijk misging:

• Te stijve structuur: Gehaakte granny squares zijn vrij stijf. Dat maakt het moeilijk voor het kledingstuk om soepel om je lichaam te vallen.
• Geen of weinig shaping: Granny square-cardigans zijn haast altijd rechte, blokkerige vormen, zelfs als dit schuin geassembleerd is zoals bij dit patroon.  Zonder specifieke pasvorm (zoals taillering of schouderronding)  gaat dit trekken of onnatuurlijk zitten.
• Ongelijke spanning of verbindingen: op de foto zie je losse eindjes en onafgewerkte verbindingen. Als de vierkantjes niet allemaal exact dezelfde maat zijn of als ze scheef aan elkaar zijn gezet, kan dat leiden tot vervorming of een slecht passende cardigan.

Tijdens de  workshop van Soraya (*Yedra Knits*) raakte ik geïnspireerd door de "faux" granny-techniek — gebreide vierkanten met een gehaakte uitstraling. En die workshop deed me dromen: wat als ik een tweede poging waagde voor een gehaakt vestje, maar dan gebreid?

Ik had nog wat van de oorspronkelijke wol over in gebroken wit, aubergine, strogeel en oudroze. En in de voorraad vond ik nog een wol/hennep mengeling in een medium-roze en ijsblauw. En een restje merino in een kurkumageel.  Misschien kan dit wel samen werken? 

Ik wist dat ik iets lichts wilde. Iets zomers, maar niet saais. Iets dat zou opvallen zonder te schreeuwen. Dus begon ik te spelen met kleuren.  Sommige combinaties werkten op het eerste zicht, maar niet op de naald. Andere verrasten me. 

Voor dit project heb ik voldoende werkruimte nodig, liefst een tafel waarop ik mijn kleuren goed kan uitstallen. Ik begin met vierkantjes in het oorspronkelijke garen. IJsblauw laat ik weg, en over het medium-roze twijfel ik nog—misschien gebruik ik die kleur als rand rondom de vierkantjes in plaats van erin.

Ik voeg nog wat knal-fuchsia toe, en een restje beige.  Uiteindelijk kies ik zes tinten voor de vierkantjes: gebroken wit, oudroze, aubergine, kurkumageel, fuchsia (een wol-katoenmengeling) en een neutraal beige. Het fuchsia springt er duidelijk uit tussen de zachtere tonen – een opvallende keuze, maar misschien juist daarom zo leuk.

Er zijn zóveel mogelijke combinaties dat ik soms blijf schuiven met bolletjes zonder één steek gebreid te hebben. Keuzestress alom! Gelukkig hielpen de dames van mijn lokale stitch’n bitch enthousiast mee. Hun scherpe blik en eerlijke feedback maakten het kiezen niet alleen makkelijker, maar ook een stuk gezelliger. Merci, dames!

Ondertussen zijn de eerste vierkantjes af – en die deel ik in deze post. Over hoe ik ze ga samenstellen tot iets draagbaars ben ik nog wat aan het wikken en wegen. Er zijn zoveel richtingen mogelijk qua vorm, pasvorm en afwerking, dat ik het voorlopig nog even laat sudderen. In de volgende post vertel ik hoe ik het aanpak en welke mogelijkheden ik nog overweeg