SockMadness 20

 

Waarom ik dit jaar opnieuw meedoe aan Sockmadness

Na een pauze sinds 2023 heb ik besloten dit jaar weer deel te nemen aan Sockmadness. Mijn laatste deelname viel samen met mijn eerste pensioenjaar, waarin ik voor het eerst alle tijd had om me volledig op de wedstrijd te storten. 

Bij Sockmadness begint alles met de qualifier: één patroon dat iedere deelnemer moet breien binnen een vastgestelde tijd. Niet om al te selecteren op snelheid, maar vooral om te controleren of iedereen de instructies kan volgen, een duidelijke foto kan indienen en technisch op hetzelfde startpunt zit. Pas daarna worden de teams ingedeeld.

In 2023 was *Leicht* de qualifier: een mooi ontwerp, maar het eindresultaat bleek voor mij te ruim. De sokken vonden gelukkig een passende bestemming bij mijn dochter.

Lang heeft ze er echter niet van kunnen genieten. Na enkele keren dragen lieten de draadjes los en verschenen er gaten in de ballonnetjes. Jammer, maar het hoort bij het experimenteren met nieuwe patronen en technieken.

Toch blijft Sockmadness voor mij aantrekkelijk. Het is een jaarlijkse uitdaging, een manier om nieuwe vaardigheden op te doen en patronen te breien die ik anders nooit zou kiezen. Het ritme, de verrassingen en de gedeelde ervaring met andere deelnemers maken het telkens weer de moeite waard.

Daarom doe ik dit jaar opnieuw mee. Niet om te winnen, maar om opnieuw dat creatieve duwtje in de rug te voelen. En ook omdat dit jaar een jubileum-editie is, dit wordt al 20 jaar georganiseerd!

De qualifier 2026 - Newspaper socks

Dit jaar is de qualifier Newspaper Socks van Shuyi Wu. Het is een tweekleurige sok met stranded knitting, waarbij de verticale lijnen pas achteraf worden toegevoegd met surface crochet. Het ontwerp is grafisch, overzichtelijk en technisch interessant zonder overdreven complex te zijn — precies wat een qualifier hoort te zijn.

Voor mezelf voelde het als een goede manier om weer in het ritme te komen. Ik gebruikte de gelegenheid om wat technieken uit te proberen: Russian purl in de boord om die strakker te krijgen, en Norwegian purl bij het tweehandig breien om de spanning gelijkmatiger te houden. Het gaf het patroon net wat extra uitdaging, maar wel op een gecontroleerde manier.

Terwijl ik eraan begon, merkte ik dat het oude Sockmadness‑gevoel meteen terug was. Dat lichte enthousiasme bij een nieuw patroon, het plezier van een techniek die je niet dagelijks gebruikt, en het idee dat je samen met een grote groep gepassioneerden aan hetzelfde project werkt. Het is een fijne manier om weer in het ritme te komen.