Wuppertal - Tivoli

Onze huisruil tussen Kerst en Nieuw bracht ons naar Wuppertal. Ik had het beeld dat het een beetje een grauwe (ex-)industriestad is, en dat beeld werd bevestigd. Slecht weer, een minder geslaagde huisruil en ook nog ziek in bed, dat hielp natuurlijk niet voor het vakantiegevoel...

Er viel toch nog wat kunst te ontdekken, bijvoorbeeld in het Skulpturenpark. En kijk, de suppoost zat daar een sok te breien.

Ik had natuurlijk ook een breiwerk mee op vakantie,  een trui van  Hanne Falkenberg. Zij is één van mijn favoriete Deense ontwerpsters. Ondertussen is zij gestopt als ontwerpster, maar in mijn voorraad had ik nog een pakket liggen voor deze trui, Tivoli. 

Begin 2022 had ik het lijf gebreid, nu was het tijd voor de mouwen; top-down.

Maar daar was iets mis met het patroon. Of met mijn breikunsten. Alle details kan je op mijn Ravelry pagina lezen.  Kort gezegd: het heeft wat hoofdbrekens gekost, naalddikte aanpassen, maten combineren, de minderingen anders verdelen ... (ik heb korte armen).

Maar het is gelukt! Nog de laatste draadjes instoppen, en dan konden we weer de stad in.

We verkenden nog een paar interessante plekken....

... en: 'einmal im Leben durch Wuppertal schweben'. (en daar zal het ook bij blijven).

Zee van tijd

Ik schreef  het in mijn vorige blogpost, ik heb het druk met leuke dingen. Maar als gepensioneerde heb ik  ook een zee van tijd. En zoals Brihang rapt 'in een zee van tijd zwemt de eeuwigheid'. 

Ik probeer mijn dag in te delen met vertrouwde routines: een wandeling, een boek, Klara op de radio...

Aftellend naar Kerst in de Advent,  probeerde ik een nieuwe routine. Elke dag startte ik met een uurtje breien aan de mystery knitalong van WolHobby

Het project vroeg om twee effen kleuren, in een iets dikker garen. Ik haalde deze twee uit de kast: fuchsia wol/zijde, en beige acrylic/rayon/angora. Dat laatste kreeg ik ooit cadeau, een heel rare mengeling van garens wat ik zelf nooit zou kopen. Nu het ideale moment om dit uit te proberen. 

Gebruikte techniek: schaduwbreien. Door een ingenieuze combinatie van rechte ribbels en tricotsteek ontstaat er een tekening. Als je dit via een bepaalde invalshoek bekijkt zie je het patroon. Vanuit de verte lijkt het gewoon een gestreepte sjaal... Spannend wel. Dit is de achterkant, dat zegt nog niet zoveel.

En zo ziet het begin eruit. Het patroon is gebaseerd op de seizoenen. Paddestoelen in de herfst...

....daarna volgen wolken en sneeuwvlokken in de winter...

... en het eindigt met bloemen in de lente. (zomer is niet in het patroon opgenomen, want dan draag je  geen wollen sjaal meer). 

Linda van Wolhobby zorgde voor een dagelijks mailtje, mét instructiefilmpjes en ook nog een dagelijks videoblogje, een zogezegde vlogmas 

Ik apprecieerde haar spontane, authentieke manier van communicatie, én chapeau voor al het werk dat ze hierin gestopt heeft. 

En dit is het eindresultaat na 24 dagen breien. Het was leuk om de dag zo te starten, maar het zij-effect was wel dat ik in december  minder gelezen heb...  Ik sta er soms van verbaasd hoe de dagen voorbijvliegen.

Zelfs met een zee van tijd heb je geen eeuwigheid.

Om nog eens Brihang te citeren:

En soms moet je iets meer kleur geven aan wa da grijs is
Da is wa verandering van spijs is
Leven in een klein appartementje alsof dat een paleis is
Dat is wat een andere kijk is
En zo kan het drijven
Alsof de zee m'n lijf is
Ik eb en ik vloed mee met de getijden
Als je vraagt hoe dat het moet, dan zeg ik dat 't gelijk is
Ma eigenlijk zit ik vast in m'n twijfels

druk, druk, druk

Iedereen heeft het druk met het 'druk' hebben. 

Het is een standaardantwoord op de vraag: 'Hoe gaat het?' Vroeger zei je gewoon 'goed'.  Als je nu op de vraag 'Hoe gaat het?' zou antwoorden met 'kalmpjes', dan zouden mensen denken dat er iets fout is.

Toen ik nog werkte waren er natuurlijk deadlines. En die deadlines leggen druk op jezelf als persoon. Je wil je collega's niet in de steek laten. En je wil vooruit om iets te realiseren. Die druk komt dus vooral van jezelf.

Nu ben ik met pensioen, en ik leg mezelf zo weinig mogelijk deadlines op. Er is altijd wel iets af te werken, te organiseren, te regelen. De dochter heeft hulp nodig bij de verhuis. Je probeert regelmatig op bezoek te gaan bij moeder in het woonzorgcentrum. Er is een boek dat je wil lezen, een voorstelling die je wil zien, vrijwilligerswerk in het kunstencentrum, een vriendin of ex-collega waarmee je nog eens wil afspreken. Ik heb het dus druk met goed bezig blijven.

Ik blijf ook goed bezig met mijn hobby. Voor sommige van die breiwerkjes zijn er wel al eens deadlines, maar dat zijn dan plezante deadlines. Zo had ik het idee om voor mijn pensioen/afscheid voor 'iedereen' een muts te breien. Dat was een beetje te ambitieus in een toch (ja écht) druk laatste jaar. 

Voor 'iedereen' is dus niet gelukt.  Voor de zeven collega's in mijn team heb ik elk een sjaal gebreid (daarover blog ik later misschien nog eens). 

In de vriendengroep werden de mutsen gewaardeerd. 

En de laatste mutsen ben ik daarnet gaan afgeven in de kinderafdeling van Gasthuisberg, waar ze verkocht zullen worden ten voordele van Villa Clementina.  Zo doe ik ook een kleine bijdrage aan De Warmste week en opgroeien zonder zorgen. 

Aanvulling op vraag van een lezer: 'welke patronen heb je gebruikt?'.

Alle details over patroon, gebruikt garen, naalddikte... zijn terug te vinden op mijn Ravelry-projectpagina's. En om het gemakkelijk te maken geef ik even de links. 

• Makke kreeg een Humboldt muts 
• Johan kreeg een Quonk beanie
• Albert kreeg een Scrappy Marl
• Frie kreeg een Helix beanie
• Katrien kreeg een 14 colours Light slouch hat
• Katrien 2 kreeg een Dingle slouchy beanie (die later te groot bleek). We hebben samen de boord eraf gehaald en Katrien heeft zelf de boord herbreid. Handig als de ontvanger ook het geschenk kan aanpassen...
• Rita, Jos, Kristien en Clara kregen elk een verschillende Sweet shop muts, een patroon goed om restjes op te gebruiken!
• Rita 2 kreeg een Kentia muts
• Christel kreeg Principessa, een baret met een glinstertje
• En Marleen kreeg Twelve 21 een superdikke muts, die hier  ongeveer één keer om de 5 jaar kan dienen...

Hier ben ik weer

In 2021 stopte ik met bloggen. Tijdens Corona zat ik  lange dagen in mijn  'thuiskantoor' (kamertje) aan de PC. Mijn vrije tijd wou ik toen absoluut niet aan het klavier doorbrengen. Korte berichtjes op Facebook lukte wel, maar een langer blogbericht schrijven was een opdracht waar ik tegenaan keek. 

'Keek', want nu kriebelt het om weer te schrijven, al is het maar voor mezelf. Ik beloof niets, en leg mezelf geen druk op. 

De blog helpt in elk geval om mijn brei-carrière in perspectief te zien, en doet me nadenken over het verglijden van de tijd.

Concreet: deze trui breide ik in 2013. Hoe ik eraan begon kan je hier lezen. 

Het is een trui die ik heel veel gedragen heb. Ik heb er ook vaak complimenten op gekregen als ik hem droeg.  Een lievelingsstuk, letterlijk kapotgedragen...

Bij Maakbar in Leuven volgde ik een workshop 'Zichtbaar herstel'.  Aansluitend aan de workshop organiseert Maakbar elke eerste maandag van de maand een open bijeenkomst 'herstel', waar je verder kan oefenen en hulp krijgt.

En dit is het resultaat: nog redelijk subtiel op de schouder....

... al iets gewaagder onder de arm... een combinatie van stopwerk en contrastkleur door het breiwerk weven...

en 'all the way' voor de mottengaatjes op het voorpand. Hier gebruikte ik naaldvilten om het gat te stoppen, en borduurde ik daarrond met festoensteek als afwerking.

 

Ik ben er blij mee. 

De trui is 10 jaar ouder, en ik ook...

SockMadness over en uit

De SockMadness is achter de rug. Ik geraakte tot in ronde vijf (van de zeven). 

Ik vond het dit jaar een speciale editie. Er zaten veel uitdagende technieken in de patronen. Daar doen we het uiteindelijk voor, om nieuwe dingen te leren. Toch heb ik soms echt eens in mijn haar gekrabd bij bepaalde ontwerpen. Gelukkig is er altijd veel hulp in de online teams.

 Ik worstelde dit jaar ook  meer dan vorige jaren om het tempo bij te houden. Dat had dan weer vooral te maken met het 'echte' leven. En dat kreeg voorrang.

 Voor de volledigheid: nog een paar plaatjes van en praatjes  bij mijn affe projecten. 

Beleaf in yourself, een passende naam voor een patroon met blaadjes in drie verschillende technieken: een blaadjesajour-rand aan de boord, blaadjes in brioche/patentsteek op de voorkant, en blaadjes in kleurinbreiwerk op het het been achteraan. Echt een patroon waar je je hoofd moest bijhouden. Ik ben niet zo overtuigd van al die verschillende technieken in één patroon. Ze hebben elk een verschillende steekverhouding, deze sokken goed passend krijgen was een uitdaging. 

Sweet Rose: van de teen omhoog gebreid, met een aparte hiel, de sweet tomatoe hiel. Dat ging nog, maar daarna kwam het opborduren van kraaltjes, en bloemetjes, met voor mij totaal onbekende technieken. Ik denk niet dat borduren een nieuwe hobby wordt... Ik ben wel heel tevreden met de kleurtjes die ik gekozen heb, roze zonder dat het te meisjesachtig is. Op mijn leeftijd zou dat er wat over zijn....

Little Etude: een patroon met een verticaal ingebreid motief. Je hebt dus heel veel draadjes nodig, en een techniek om al die draadjes uit elkaar te houden. Ik vond deze het leukst om te doen, mijn favoriet patroon van de wedstrijd!

En ja, het echte leven had voorrang: mijn moeder lag in het ziekenhuis, de dochter had corona, en de zoon liet weten dat hij een nieuwe job heeft gevonden. In Oslo. Op het programma de komende weken: saaie sokken voor koude Scandinavische winters.

Kristylopi

Hélène Magnusson  ontwierp een knalroze trui voor de youtuber Kristyglassknits. Het thema van haar knitalong in februari was dan ook: een niet-traditionele Ijslandse trui breien.

Je hebt nodig: Ijslandse ongesponnen wol (Plotulopi) in hoofdkleur en accentkleuren, en een dun draadje om samen met de ongesponnen wol mee te breien.
Ik heb nog twee van die schijven Plotulopi in wit. Voor mijn maat zou je er drie nodig hebben. Misschien werkt het patroon ook met boorden in een andere kleur?

Als accentkleur gebruik ik een zelfstrepend garen.

En als meeloopdraadje heb ik Manos del Uruguay Marina,  handgeverfd kantgewicht in zacht lavendel en blauwtinten. Dit lijkt me al een zeer ontraditionele combinatie!

Het proeflapje ziet er ook goed uit. Bedoeling is om deze trui heel los te breien, op een naald zes of zeven. Die heb ik niet in huis, maar op vijf en een half lijkt het ook te lukken. 

Breien met ongesponnen wol heeft zo zijn uitdagingen. Je moet zen zijn om een flow te ontwikkelen. Als je te hard trekt breekt het garen. Het is het perfecte werkje om knus binnen te cocoonen met zicht op de besneeuwde tuin. 

Het patroon is 'cropped', redelijk kort. Ik brei een langere boord. Visueel lijkt het een trui die boven op de heup valt, maar toch is die langer.
Om het kleurinbreiwerk niet te zwaar te maken liet ik bij de ronde pas een aantal rijen weg. 
En ik manipuleerde het Noro  zelfstrepend garen een beetje. Het motief is een 'flowerpot', en groene bloemen zag ik niet zitten. Nu moet ik alleen nog beslissen: een witte of een blauwe boord?

Het spannende deel: de trui openknippen om een boord aan te breien, in breitermen 'steeken'. Hélène Magnusson heeft voor deze knitalong per week een video op haar youtube kanaal, waar alles mooi wordt uitgelegd en gedemonstreerd. 

In de facebook groep wisselen de andere deelnemers ook tips uit. Ik heb geen naaimachine in huis, en gebruik uiteindelijk de gehaakte 'steek'. Ann Kingston demonstreert die heel duidelijk op haar blog. 

Het ging verbazend vlot eigenlijk, blij dat deze stap achter de rug is. Het einde komt in zicht, het sneeuwt nog altijd, ik ga deze trui  binnenkort kunnen dragen!

Maar: mijn mouwen zijn oncomfortabel strak, echt te smal. Ter vergelijking: een vroegere Ijslandse trui die ik in 2018 breide, een trui om in weg te kruipen.  Deze Kristylopi is meer aansluitend, maar je moet wel nog kunnen bewegen...
Uithalen is geen optie, nu de trui doormidden geknipt is.
Dit project gaat even in time-out. Het is eind maart, en het weer wordt opeens warmer. Ik denk niet dat ik nog een warme trui nodig heb dit seizoen.

Of misschien toch? Een koude april, en de trui komt weer uit zijn projectzak. Ik ga voor de drastische oplossing: mouw eraf knippen, extra steken opzetten aan de onderarm,  en de mouwen van boven naar beneden opnieuw breien. 

Nu nog de juiste knopen en lint kiezen. Ik wou eigenlijk knalgroene knopen, maar die vond ik alleen in plastic. Het werden dus dennengroen gerecycleerde knopen uit papier en houtpulp. En voor het lint zocht ik bloemetjes, maar ging ik uiteindelijk voor knalgroen met sterretjes.

Het finale verdict: het patroon was voor een erg los 'oversized' vest, ik maakte een meer aansluitende versie. Ik geef toe dat dit voor een deel te maken had met schrik hebben om zonder wol te vallen, en voor een deel een foute berekening van mijn proeflapje. Ik ben blij met het eindresultaat. 

Deze trui komt nog goed van pas 's morgens vroeg in mijn thuiskantoor op de noordkant.

All the B's

'All the B's' heet het patroon voor ronde twee van de sockmadness: Beads, Bobbles and Brioche. Ik doe er een vierde B bij, mijn sokken worden Blauw. Een nieuwe opzet: alle begin is moeilijk - even diep ademhalen - rustige muziek....Toch wat te ambitieus om dit 's avonds laat uit te proberen?

De tweede poging in daglicht  met een helder hoofd lukt beter. Je zet op met een draadje in een andere kleur, een voorlopige opzet. Daarna plaats je kraaltjes tussen de steken, in een 'ronde opzet' of 'tubular cast-on. ' En dan knip je het hulpdraadje weg, en tada! de kraaltjes zitten boven op je boordje. Als je heel zorgvuldig het patroon volgt is het eigenlijk niet eens zo moeilijk.

En dan kan het echte werk beginnen. Zoals beloofd komen de verschillende elementen aan bod: beads (kraaltjes), bobbels en briochesteek (een dun lijntje op de zijkant). Dit patroon heeft in mijn hoofd meer een flow dan het vorige patroon. Er is een zekere symmetrische logica die het vervolg in een rij (gespiegeld) voorspelt.  Het plaatsen van de kraaltjes breekt het ritme dan wel weer. 

Om de sok passend te krijgen brei ik nu op 1.75mm. Ik denk dat ik voor de voet ga overschakelen op 1.5mm.
Maar opeens gaat het niet goed meer: de dochter heeft positief getest. Ze is single en woont alleen, gaat nu in quarantaine dus wij zullen de bevoorrading overnemen. Gelukkig is ze niet heel erg ziek. Maar het zit wel in mijn hoofd.
Dat en mijn moeder van 89 die in het ziekenhuis is opgenomen (geen COVID). Ik mag er niet bij, mijn zus wel. Telefonisch contact verloopt moeizaam.
Mijn hoofd zit vol dus. Breien brengt ontspanning. Ik vind deze sok niet zo moeilijk, maar vraagt wel focus, en dat is voorlopig wat minder hier. Ik blijf maar fouten maken die ik dan weer moet corrigeren. De wol splijt en werkt niet echt goed mee.  Doorzettingsvermogen zal ik ook nodig hebben. 

Na vijf dagen zijn ze klaar. Het hielp dat ik paar halve dagen vrij had met de Paasvakantie. En zoals gevreesd, ze zijn veel te lang, maar die 14 rijen extra na het ajourmotiefje moeten voor de wedstrijd. (zodat iedereen een gelijk aantal rijen heeft gebreid). Ik leg er mijn sokkenlineaal bij om de lengte te checken. Dit wordt een grote maat 44. Ik rijg er dan maar een draadje in voor mijn maat 39....

Goedgekeurd, door naar de volgende ronde! Nu gewoon nog uithalen tot aan het draadje en de tenen herbreien. Ik ken niemand die zo'n show-sokken zou dragen, dus ik hou ze gewoon voor mezelf....