SockMadness: ronde 1 en 2

Na het breien van de kwalificatie-sok word je ingedeeld in een team. Ik kwam terecht in team Yes, in principe een snel team! 

Per ronde  vallen mensen af, en gaan steeds minder deelnemers door naar de volgende ronde. 

Ronde 1 - Quasar sokken

Deze sokken worden van teen naar boord gebreid, met een strakke, diagonaal oplopende kraaltjeslijn door het been. 

Die lijn wordt in het patroon de  'quasar' genoemd: een doorlopende diagonale ‘lichtstraal’ die ontstaat doordat je ruim 900 kraaltjes op precies aangegeven steken inbreit. Omdat die lijn volledig in een schema uitgetekend is, valt elke steek die niet klopt meteen op. Dat merkte ik toen mijn eerste poging werd afgekeurd: de boord had ik per ongeluk met een rechte steek begonnen in plaats van met een averechtse, waardoor de diagonale kraaltjeslijn niet mooi doorliep in het boordpatroon. 

Dus de boord uitgehaald, opnieuw gebreid en opnieuw ingestuurd. Gelukkig waren er in Team Yes nog elf plaatsen vrij, en even later kreeg ik bericht dat mijn sokken toch goedgekeurd waren.

Ronde 2 - Pretty Privilege

Het volgende patroon was terug een toe‑up, niet mijn favoriete manier van sokkenbreien... deze keer breiden we een  ajoursok met aparte hielconstructie, waarbij het kantpatroon mooi doorloopt over de wreef en in de spie. 

Het ging goed tot na de hiel, en daarna klopten mijn tellingen niet meer; blijkbaar moet ik niet te lang aan één stuk door breien. 

Het patroon vind ik mooi, maar de sokken vallen voor mij te groot uit, zowel in lengte als in breedte. Met naald 2 kan ik niet kleiner zonder mijn handen te belasten, dus dit paar gaat naar het goede doel, zoals gepland. Voor die Quasar‑sokken zal ik waarschijnlijk geen kandidaat vinden, dus die houd ik zelf.

Ik ben met dit patroon ook door naar de volgende ronde in Team Yes, maar om het ajourpatroon mooi open te presenteren heb ik een  extra paar witte sokken rond mijn blockers gespannen. 

Misschien in de toekomst eens op zoek gaan naar grotere exemplaren?

SockMadness 20

 

Waarom ik dit jaar opnieuw meedoe aan Sockmadness

Na een pauze sinds 2023 heb ik besloten dit jaar weer deel te nemen aan Sockmadness. Mijn laatste deelname viel samen met mijn eerste pensioenjaar, waarin ik voor het eerst alle tijd had om me volledig op de wedstrijd te storten. 

Bij Sockmadness begint alles met de qualifier: één patroon dat iedere deelnemer moet breien binnen een vastgestelde tijd. Niet om al te selecteren op snelheid, maar vooral om te controleren of iedereen de instructies kan volgen, een duidelijke foto kan indienen en technisch op hetzelfde startpunt zit. Pas daarna worden de teams ingedeeld.

In 2023 was *Leicht* de qualifier: een mooi ontwerp, maar het eindresultaat bleek voor mij te ruim. De sokken vonden gelukkig een passende bestemming bij mijn dochter.

Lang heeft ze er echter niet van kunnen genieten. Na enkele keren dragen lieten de draadjes los en verschenen er gaten in de ballonnetjes. Jammer, maar het hoort bij het experimenteren met nieuwe patronen en technieken.

Toch blijft Sockmadness voor mij aantrekkelijk. Het is een jaarlijkse uitdaging, een manier om nieuwe vaardigheden op te doen en patronen te breien die ik anders nooit zou kiezen. Het ritme, de verrassingen en de gedeelde ervaring met andere deelnemers maken het telkens weer de moeite waard.

Daarom doe ik dit jaar opnieuw mee. Niet om te winnen, maar om opnieuw dat creatieve duwtje in de rug te voelen. En ook omdat dit jaar een jubileum-editie is, dit wordt al 20 jaar georganiseerd!

De qualifier 2026 - Newspaper socks

Dit jaar is de qualifier Newspaper Socks van Shuyi Wu. Het is een tweekleurige sok met stranded knitting, waarbij de verticale lijnen pas achteraf worden toegevoegd met surface crochet. Het ontwerp is grafisch, overzichtelijk en technisch interessant zonder overdreven complex te zijn — precies wat een qualifier hoort te zijn.

Voor mezelf voelde het als een goede manier om weer in het ritme te komen. Ik gebruikte de gelegenheid om wat technieken uit te proberen: Russian purl in de boord om die strakker te krijgen, en Norwegian purl bij het tweehandig breien om de spanning gelijkmatiger te houden. Het gaf het patroon net wat extra uitdaging, maar wel op een gecontroleerde manier.

Terwijl ik eraan begon, merkte ik dat het oude Sockmadness‑gevoel meteen terug was. Dat lichte enthousiasme bij een nieuw patroon, het plezier van een techniek die je niet dagelijks gebruikt, en het idee dat je samen met een grote groep gepassioneerden aan hetzelfde project werkt. Het is een fijne manier om weer in het ritme te komen.

Leipzig, Chemnitz en de draad van het verleden

 

We deden een huisruil in Leipzig: een jonge, dynamische stad, met veel geschiedenis: van klassieke muziek en componisten tot het recente verleden na de wereldoorlog en die Wende. We hoorden de Thomaner koorknapen Bach zingen, en bezochten de Nikolaskirche waar de vredevolle revolutie plaatsvond. Wir sind das Volk.

Maar vooral: zomer in de stad, flaneren, bootje varen, concert in openlucht, een wijntje in de tuin van de oude Baumwollspinnerei... Vakantie!

Er ging een zakje met sokkenwolrestjes mee op reis (gekregen in een swap). Ik breide er de Stephen West Mystery socks mee. Zoals bij al zijn patronen: heel veel verschillende technieken, telkens gedemonstreerd in een duidelijk youtube filmpje. Ik deed mijn eigen ding met de kleurvolgorde, gebruikte meer dan vijf kleuren, een paar zelfstrepende garens...Het was een leuk breiwerkje, al is het oordeel over het resultaat nog niet geveld: the jury is out. 

We bezochten ook Chemnitz, culturele hoofdstad in 2025. Eén van de thema's van het culturele programma was 'makers'. 

In de oude Esche textielfabriek volgde ik een workshop bij Un-Do yarns. 

Doel van de workshop: je creativiteit laten loskomen. We kregen een hoop materiaal, papier, lint, karton ... maar geen wol. Opdracht: maak met dit materiaal een 'vorm'. Ik knutselde een soort van driehoekig tasje in structuurpapier. Opdracht twee: probeer nu deze vorm te interpreteren met wol...

Un-do yarns is een  éénvrouwsbedrijfje dat inzet op circulaire economie. Zij 'redt' oude truien, en recyleert de wol. Uit sympathie kocht ik drie bolletjes wol/katoen - misschien voor  een zomerse omslagdoek? 

En dan, op de terugweg in Erfurt, vond ik helemaal toevallig een klein winkeltje dat handgeverfde sokkenwol verkocht. Ik ben er altijd voorstander van om de kleine ondernemers te steunen, en sokkenwol is mijn favoriete souveniertje!

Draagbaar maar niet doorsnee -deel 2 van het vest

 Wie mijn vorige blogpost  gelezen heeft, weet dat ik voor mijn vest met faux grannie squares begon met verschillende restjes en een hoofd vol ideeën. 

Het kiezen van kleuren was een uitdaging. Al  snel merkte ik dat ik structuur nodig had. Dus ontwierp ik vier sjablonen voor de vierkantjes, elk met een eigen ritme in kleurverdeling:

8+8+8: drie brede kleurblokken, krachtig en rustig.

8+4+4+8: een dominante kleur met twee accenten.

6+4+4+4+6: een symmetrisch verloop, bijna als een mandala.

8+8+4+4: een stevige basis met een speelse rand.

Door deze opbouw kon ik spelen met contrast en harmonie, zonder dat het geheel chaotisch werd. Dankzij deze systematiek paste elk vierkantje in het grotere geheel. Ik beperkte me ook tot maximum drie kleuren per vierkant. 

Bij het plannen van dit vest speelde ik eerst met het idee van een lang, boho-geïnspireerd model: drie vierkantjes breed en vier hoog. Dat zou een mooie, zwierige lengte geven, ideaal voor een luchtige laag over een jurk of tuniek. Maar al snel liep ik tegen een constructieprobleem aan: op de voorpanden zou ik dan slechts één vierkant in de lengte hebben. Om het pand volledig te maken, zou ik breedte moeten toevoegen met effen breiwerk.

Ik koos uiteindelijk voor een boxy model: vier vierkantjes breed en drie hoog. Dat geeft een korter, meer gestructureerd silhouet, waarbij elk pand volledig uit vierkantjes bestaat — zonder noodzaak tot opvullen of aanpassen. 

Ik breide wel een extra bovenstuk met verkorte rijen op de schouders: daardoor sluit het vest mooi aan en krijgt het toch wat shaping. 

Haken wordt vaak gebruikt om vierkantjes aan elkaar te zetten (foto 1). Ik vond het toch niet zo mooi worden, en  koos uiteindelijk voor aaneen naaien met de matrassteek. Dat geeft een vlakke, nauwelijks zichtbare verbinding en laat de structuur mooi doorlopen

En dan de kleurkeuze: hoewel ik genoeg roze garen had liggen, ging ik tenslotte voor wit (en moest ik nog wat bolletjes bijkopen, waardoor het vest toch niet helemaal met wol uit de voorraad is gebreid). Wit laat de structuur spreken, geeft het vest een lichte uitstraling en past bij alles.

De mouwen zijn recht, eenvoudig, en precies goed. Voor dit zomers vestje deed ik ze driekwart, losjes, maar wel in de mooie (tijdsrovende) English Rose Tweed stitch die ook in de vierkantjes gebruikt wordt. 

Voor de sluiting breide ik een i-cord helemaal rond het vest, dat dan vooraan gestrikt kan worden.

Zelf een vest ontwerpen lijkt op het eerste gezicht eenvoudig: je hebt vierkantjes, je hebt garen, je hebt een idee. Maar in de praktijk vraagt het om een hele reeks keuzes — over vorm, verhouding, afwerking, kleur, en constructie. Elk detail beïnvloedt het eindresultaat. Ik heb genoten van het proces, maar ik heb ook gemerkt hoeveel denkwerk en afwegingen erbij komen kijken. Het heeft me een diep respect gegeven voor echte ontwerpers, die dit soort keuzes dagelijks maken en er telkens weer iets moois van weten te maken.

Vierkant, maar niet rechtlijnig

Een jaar of twee geleden probeerde ik een granny square vestje te haken. Deze retro revival stijl spreekt me aan: een knipoog naar de jaren '70 - mijn jeugd! maar dan met een modern silhouet.

Maar: dit vestje is totaal ondraagbaar. Jammer, want ik heb er veel werk ingestopt, met lange winteravonden puzzelen als een echte gepensioneerde. Het garen is  Isager Merilin, een mooie mengeling van wol en linnen. Dit vest uithalen en wol recupereren is niet echt een optie met al die losse eindjes.

Wat er vermoedelijk misging:

• Te stijve structuur: Gehaakte granny squares zijn vrij stijf. Dat maakt het moeilijk voor het kledingstuk om soepel om je lichaam te vallen.
• Geen of weinig shaping: Granny square-cardigans zijn haast altijd rechte, blokkerige vormen, zelfs als dit schuin geassembleerd is zoals bij dit patroon.  Zonder specifieke pasvorm (zoals taillering of schouderronding)  gaat dit trekken of onnatuurlijk zitten.
• Ongelijke spanning of verbindingen: op de foto zie je losse eindjes en onafgewerkte verbindingen. Als de vierkantjes niet allemaal exact dezelfde maat zijn of als ze scheef aan elkaar zijn gezet, kan dat leiden tot vervorming of een slecht passende cardigan.

Tijdens de  workshop van Soraya (*Yedra Knits*) raakte ik geïnspireerd door de "faux" granny-techniek — gebreide vierkanten met een gehaakte uitstraling. En die workshop deed me dromen: wat als ik een tweede poging waagde voor een gehaakt vestje, maar dan gebreid?

Ik had nog wat van de oorspronkelijke wol over in gebroken wit, aubergine, strogeel en oudroze. En in de voorraad vond ik nog een wol/hennep mengeling in een medium-roze en ijsblauw. En een restje merino in een kurkumageel.  Misschien kan dit wel samen werken? 

Ik wist dat ik iets lichts wilde. Iets zomers, maar niet saais. Iets dat zou opvallen zonder te schreeuwen. Dus begon ik te spelen met kleuren.  Sommige combinaties werkten op het eerste zicht, maar niet op de naald. Andere verrasten me. 

Voor dit project heb ik voldoende werkruimte nodig, liefst een tafel waarop ik mijn kleuren goed kan uitstallen. Ik begin met vierkantjes in het oorspronkelijke garen. IJsblauw laat ik weg, en over het medium-roze twijfel ik nog—misschien gebruik ik die kleur als rand rondom de vierkantjes in plaats van erin.

Ik voeg nog wat knal-fuchsia toe, en een restje beige.  Uiteindelijk kies ik zes tinten voor de vierkantjes: gebroken wit, oudroze, aubergine, kurkumageel, fuchsia (een wol-katoenmengeling) en een neutraal beige. Het fuchsia springt er duidelijk uit tussen de zachtere tonen – een opvallende keuze, maar misschien juist daarom zo leuk.

Er zijn zóveel mogelijke combinaties dat ik soms blijf schuiven met bolletjes zonder één steek gebreid te hebben. Keuzestress alom! Gelukkig hielpen de dames van mijn lokale stitch’n bitch enthousiast mee. Hun scherpe blik en eerlijke feedback maakten het kiezen niet alleen makkelijker, maar ook een stuk gezelliger. Merci, dames!

Ondertussen zijn de eerste vierkantjes af – en die deel ik in deze post. Over hoe ik ze ga samenstellen tot iets draagbaars ben ik nog wat aan het wikken en wegen. Er zijn zoveel richtingen mogelijk qua vorm, pasvorm en afwerking, dat ik het voorlopig nog even laat sudderen. In de volgende post vertel ik hoe ik het aanpak en welke mogelijkheden ik nog overweeg

Thema en variatie

Om me te laten inspireren voor mijn volgende projecten laat ik me leiden door de 'uitdaging van het kwartaal' van de Colorwork groep op Ravelry. De ontwerpster van het kwartaal is de Finse Veera Välimäki.

Mijn persoonlijke uitdaging  is dan om zoveel mogelijk uit de voorraad breien, dus met wol én met patronen die ik al in huis heb. Ik wil niet altijd op iets 'new and shiny' springen, vandaar ook de verschillende restjesokken die jullie hier al op de blog hebben zien passeren. 

Maar nu mag het eens iets anders zijn, misschien een sjaaltje?

Als je aan zo'n uitdaging meedoet win je soms ook een prijs. Het vorige kwartaal kreeg ik de streng rechts op de foto: geel-oranje-rood merino van EasyKnits UK, met de naam pudding. 

Ik leg er wat andere restjes bij, zou dit goed combineren? Waarschijnlijk is er wat te weinig contrast, behalve met het donkerbordeaux links onderaan. 

Of zou groen met dat gevlamd garen werken? Ik heb net geen 100 gram van dat middelste groen. In geval van nood kan ik er nog wat van dat links groen bijdoen, maar dat is een linnen/wol combinatie met een heel andere stekenproef. Ik kan dus maar beter een sjaal vinden waar ik maar 100 gram voor nodig heb.

Dit patroon van Veera Valimaki zou kunnen werken. Het is geschreven in small-medium-large, en voor de kleinste maat heb je maar 100 gram van de hoofdkleur nodig. Misschien maar best ook, mijn tennis-elleboog speelt nog wat op. Hele lange breisessies zijn nu geen goed idee.

Ik ben blij met hoe het begin eruit ziet. Het zijn niet echt mijn kleuren, maar ze werken wel mooi samen. Dit is ook een goed project om nog eens wat 'continentaal breien' te oefenen, met de draad aan de linkerkant. En ik zet een keukenwekkertje voor maximum 15 minuten, om mezelf te beschermen en niet te lang aan één stuk te breien. 

Drie weken later en ik kan aan de boord beginnen. Zelfs met twee maal een kwartiertje per dag maak je vooruitgang. En stilaan kan ik ook al wat langer breien. Dat is wel nodig, want voor de boord verdubbel je het aantal steken. Ik zit nu aan meer dan 600 steken, voor twee rijen heb ik ongeveer een uur nodig.

En na zes weken is het sjaaltje dan af. In de rechts-averechtse boord gebruik je afgehaalde steken, zodat het gevlamde garen nooit aan de voorkant gebreid wordt. Dit geeft een subtiel effect waar het geel een beetje door het groen schemert. Thema en variatie dus, heel mooi gevonden!

Ik heb nog net 3 gram van het donkergroen over, dus ik maak de boord een beetje korter. Dit is een patroon dat je gemakkelijk kan aanpassen naar gelang hoeveel wol je ter beschikking hebt.

En dit is het eindresultaat: een klein sjaaltje, ideaal voor een mooi cadeautje. En wie weet, misschien brei ik ook nog eens de extra grote versie voor mezelf....

Zomer op Hitland

Mijn nieuwste paar sokken is gebreid naar een (gratis) patroon van Erry Pieters-Korteweg. Zij brengt traditie en innovatie naadloos samen door het herontdekken van historische vissermanstruien. Ze vertaalt de unieke patronen en texturen van deze truien naar moderne sokpatronen, waardoor ze een nieuw leven krijgen. Hiermee weet ze niet alleen een stukje erfgoed te behouden, maar geeft ze ook de kans aan hedendaagse breiers om een oude traditioneel patroon  te vertalen naar een moderne interpretatie.

Voor het patroon 'Summer on Hitland' was de inspiratie dit type mutsen van het eiland Marken, die rond 1900 werden gedragen. De naam "Hitland" verwijst naar Shetland, waar de vissers van Marken vaak aanmeerden en handgebreide kleding zoals mutsen en sokken verhandelden.

Traditionele Shetlandse mutsen (ook gekend als 'kep') staan bekend om hun warme, aardse kleurenpalet. Veelvoorkomende tinten zijn diep rood, okergeel, mosgroen, en natuurlijke bruintinten. 

Ik dook in mijn restjes, en besloot me te beperken tot bruin en beigetinten, met af en toe een knalgeel kleuraccent. Het idee was  om een sprankelende, opvallende noot toe te voegen om het geheel levendiger te maken.

De sokken in dit patroon zijn ontworpen met traditionele Fair Isle-motieven, waarbij altijd twee kleuren tegelijk worden gebruikt. De sok wordt gebreid over zestig steken, en ik weet dat dit voor mij te strak wordt in kleurinbreiwerk. Ik besloot daarom om 'onzichtbaar' extra steken toe te voegen aan de achterkant met de techniek van de ladderback jaquard. Ik meerderde tot 72 steken, mijn standaard voor jaquard sokken.

In de tweede sok wisselde ik de kleuren op de voet: bleekgrijs als hoofd(achtergrond)-kleur en warmbruin als accent(voorgrond)-kleur. Hier zie je goed dat het contrast veel minder duidelijk is. Zelfde kleuren, een totaal ander effect.  Interessant! Dit doet me goesting krijgen om nog meer over kleurentheorie te lezen en te experimenteren...

Ik deed ongeveer 2 maanden over deze sokken: de elleboog speelt soms nog op. In het begin was het een kwartiertje breien met het keukenwekkertje erbij, en luisteren naar mijn lichaam. Langzaamaan kan ik het al iets langer doen, maar het blijft opletten om de elleboog niet te overbelasten. Maar ook met een kwartiertje per dag heb ik resultaat!