Zomer op Hitland

Mijn nieuwste paar sokken is gebreid naar een (gratis) patroon van Erry Pieters-Korteweg. Zij brengt traditie en innovatie naadloos samen door het herontdekken van historische vissermanstruien. Ze vertaalt de unieke patronen en texturen van deze truien naar moderne sokpatronen, waardoor ze een nieuw leven krijgen. Hiermee weet ze niet alleen een stukje erfgoed te behouden, maar geeft ze ook de kans aan hedendaagse breiers om een oude traditioneel patroon  te vertalen naar een moderne interpretatie.

Voor het patroon 'Summer on Hitland' was de inspiratie dit type mutsen van het eiland Marken, die rond 1900 werden gedragen. De naam "Hitland" verwijst naar Shetland, waar de vissers van Marken vaak aanmeerden en handgebreide kleding zoals mutsen en sokken verhandelden.

Traditionele Shetlandse mutsen (ook gekend als 'kep') staan bekend om hun warme, aardse kleurenpalet. Veelvoorkomende tinten zijn diep rood, okergeel, mosgroen, en natuurlijke bruintinten. 

Ik dook in mijn restjes, en besloot me te beperken tot bruin en beigetinten, met af en toe een knalgeel kleuraccent. Het idee was  om een sprankelende, opvallende noot toe te voegen om het geheel levendiger te maken.

De sokken in dit patroon zijn ontworpen met traditionele Fair Isle-motieven, waarbij altijd twee kleuren tegelijk worden gebruikt. De sok wordt gebreid over zestig steken, en ik weet dat dit voor mij te strak wordt in kleurinbreiwerk. Ik besloot daarom om 'onzichtbaar' extra steken toe te voegen aan de achterkant met de techniek van de ladderback jaquard. Ik meerderde tot 72 steken, mijn standaard voor jaquard sokken.

In de tweede sok wisselde ik de kleuren op de voet: bleekgrijs als hoofd(achtergrond)-kleur en warmbruin als accent(voorgrond)-kleur. Hier zie je goed dat het contrast veel minder duidelijk is. Zelfde kleuren, een totaal ander effect.  Interessant! Dit doet me goesting krijgen om nog meer over kleurentheorie te lezen en te experimenteren...

Ik deed ongeveer 2 maanden over deze sokken: de elleboog speelt soms nog op. In het begin was het een kwartiertje breien met het keukenwekkertje erbij, en luisteren naar mijn lichaam. Langzaamaan kan ik het al iets langer doen, maar het blijft opletten om de elleboog niet te overbelasten. Maar ook met een kwartiertje per dag heb ik resultaat!

Lempi - sokkengeworstel

 

Toen ik met pensioen ging kreeg ik dit boek. Je zou elke week een paar sokken kunnen breien, maar dat is wel heel erg ambitieus. In 2024 breide ik 7 paar sokken uit dit boek, onder andere het patroon Lempi van Rachel Coopey. 

Het patroon combineert kleurinbreiwerk rond de enkel, met een verschillend textuurpatroon op het been en de voet. Het effect is dus 'colorblock' met enkelband. Ik weet niet of ik dat een geslaagde combinatie vind. Bovendien is mijn stekenproef heel verschillend voor kleurinbreiwerk of rechts/averechts patroontjes. Daar zal ik iets op moeten vinden, het stekenaantal aanpassen of de naalddikte, of een combinatie van de twee.

Eerst maar eens wat passende wol bij elkaar zoeken. Ik heb nog dit bolletje zelfstrepende wol 'Katia Darling', dat ik ooit eens online kocht als sokkenwol. Toen ik het aankreeg was ik teleurgesteld: het garen heeft wel een hoog percentage nylon, wat het zogezegd sterk zou maken voor sokken. Maar aan de andere kant is het een losgetwijnd garen (een single ply), wat juist niet echt goed werkt voor sokken omdat het snel gaat opwollen waar het in de schoen ergens tegenaan schuurt (bvb aan de hiel).

Misschien is het een oplossing om dit zelfstrepende garen te gebruiken voor het been, en 'echte' sokkenwol voor de hiel, voet en teen?

Het lichtgroene garen is ook iets apart, sokkenwol versterkt met plantaardige polyamide gemaakt uit  zeewier in plaats van nylon. Hierdoor zit er dus geen aardolie in deze sokkenwol en is het een duurzaam product. Ik kocht dit bolletje op de markt van 'Joure onder de wol' bij Wools of Holland

Om het probleem van de verschillende stekenproef op te lossen gebruikte ik de ingenieuze techniek van 'Ladder Back Jaquard'. Je voegt extra steken toe, en door deze te breien als 'dubbelbreiwerk' zijn de extra steken onzichtbaar aan de voorkant van het werk. Daardoor kan je ook dezelfde naalddikte blijven gebruiken. Concreet: ik voegde 8 extra steken toe aan het patroon van 72 steken.

Voor de voet minderde ik dan weer naar 60 steken op een dunnere naald.  Et voilà: goed passende sokken!

Ik heb nog steeds drie verschillende garens gebruikt, zonder een echt groot kleurverschil. Dit vind ik harmonieuzer. Ik ben er heel blij mee, en deze houd ik gewoon voor mezelf.

Belyse vingerloze wanten

Ik kocht bij Ysolda een pakketje voor vingerloze handschoentjes, al lang geleden, op het yarn festival in Edinburgh in 2017.

Ik brei graag technische speciallekes, en deze constructie had ik nog nooit gedaan, vingerloze handschoenen top-down, dus  beginnen met de vingers.

Omdat de vingers maar een heel kleine omtrek hebben brei je deze als een koordje over zes steken.  Daarna sluit je de losse steken op de achterkant door er over te haken. Weer iets nieuws geleerd.

Met wat verkorte rijen zorg je dat de pink wat lager zit dan de andere vingers. En dan brei je een sterpatroon  in fair-isle. Ik brei los, en ik heb kleine handen. Resultaat: de rechter handschoen was te groot.
Even terzijde: ik heb echt kleine handen. Toen ik handschoenen voor mijn de familie breide ontdekte ik dat zowel mijn moeder als mijn dochter grotere handen hebben. En mijn pianolerares vroeger had gelijk toen ze zei dat het nooit wat zou worden als pianiste, met die handen van mij... (Ik denk dat zij opgelucht was toen ik besloot dat ik uiteindelijk liever naar de zwemles ging dan naar de pianoles).
Ik breide de linker handschoen met een kleinere naald, dat is al veel beter! Voor de duidelijkheid - dat is de handschoen rechts op de foto (zie waar de duim zit).

  

Omdat ik een pakket kocht heb ik maar een beperkte hoeveelheid wol, dat betekent dus de rechter handschoen uithalen en opnieuw breien. Het garen is een mooie mix van zacht en duurzaam, Blend n°1
 

Dit is de derde handschoen die ik brei dus. En nu is de linker handschoen  nog kleiner dan de rechter…Dat was allemaal in januari 2020. Ik was een beetje ontmoedigd. Moest ik nu nog eens een handschoen opnieuw breien? Dan zou ik vier handschoenen  gebreid hebben om uiteindelijk met een paar te eindigen. Deze gingen dus in het mandje met mislukte projecten...

In december 2020 nam ik deze weer op en bekeek mijn project met een kritisch oog. Ja, de ene handschoen is lichtjes groter dan de andere. De rechter sluit nauw aan, de linkse zit wat losser. 

Eigenlijk zijn ze perfect bruikbaar zoals ze zijn. Dus: draadjes instoppen en het laatste project van 2020 is af. En nu een fikse winterwandeling!

Ysolda's Colourwork club

Begin 2020 schreef ik me in voor de Colourwork club van Ysolda Teague, een Schotse ontwerpster met mooie, klassieke ontwerpen. 

De club bestaat uit een patroon en bijhorende wol in één pakket. Je breit met dat patroon samen met anderen in de Ravelrygroep aan kleinere projecten, accessoires dus. Per project wordt de moeilijkheidsgraad opgedreven. Je bouwt geleidelijk  je kleurinbreitechniek verder op door tutorials te volgen en tips uit te wisselen in de groep. 

Ik kon kiezen tussen de kleurstellingen Classic, Neutral of Vibrant. Tegen mijn natuur in koos ik voor neutraal. Mijn bedoeling is om de afgewerkte projecten in mijn cadeautjesmand te stoppen, en ik denk dat ik meer kandidaten zal hebben voor een accessoire in een neutrale kleur. Misschien zit er zelfs iets tussen dat voor een man als cadeau kan dienen? 

 Brunstane was het eerste project, een in het rond gebreide col. 

 

 

Altijd spannend, een pakje in de post krijgen. Het patroon was supersimpel, kleine geometrische patronen die je snel gememoriseerd hebt. Ik vond de col een beetje te hoog worden, dus deed minder patroonherhalingen. Alhoewel de kleuren erg neutraal zijn is dit niet direct een cadeautje voor een man. De (vrouwelijke) collega die ons verliet fietst veel, dus zo'n col komt goed van pas. Ze was er blij mee.

Bellfield was het tweede patroon, een muts met een opvallend sterpatroon.

Ik kreeg het patroon (digitaal) al in mijn mailbox, de wol liet op zich wachten. Ik haalde dan maar klassieke Noorse kleuren uit de kast, toch nét een beetje meer kleur dan de grijs/wit/gele variant.  'Neutraal' is precies toch niet mijn ding. En kleuren uitkiezen is één van de aspecten die ik het leukste vind  bij het plannen en breien van een project. Deze muts is al iets complexer dan het vorige patroon, er is al wat meer concentratie nodig bij het begin en het einde met de grotere motieven. Tussenin is er een relax stuk met kleine stipjes. In Noorse patronen noemen ze dit 'luizen'. Dat wil ik eigenlijk niet op mijn hoofd hebben!

Ik breide de muts in een maat L, want ik vond dat dit patroon wel kon voor een man. Of de mannelijke collega die ons verliet dat ook vond weet ik niet...

Broughton was alweer het laatste patroon van de club. Deze omklapwanten hebben 2 lagen, een binnenste laag in heel dunne lamswol, en de buitenste laag in ruwere Noorse wol. Dat zal ongetwijfeld lekker warm en winddicht zijn. Ik kreeg de zwartgrijze variant, en om één of andere reden kon ik mij er niet toe brengen deze wanten te breien. Wol en patroon liggen dus nog onaangeroerd in de kast. Misschien maak ik ze in 2021 gewoon voor mezelf? 

 

Ook in 2021 is er een Colourwork Club van Ysolda. Als de huisgenoot de hint begrepen heeft wordt dat mijn kerstcadeau. Maar dan zonder de wol, ik kies mijn kleurtjes liever zelf.  

Of misschien krijg ik de Celtic cables club cadeau van de Ierse ontwerpster Carol Feller? Ook hier zou ik de formule zonder wol kiezen. In 2021 moet ik echt eens een gat in mijn voorraad breien...

Breiwick

 

Ik hoor dat een collega ons verlaat, en al snel. Een klein cadeautje is aan de orde. Meestal maak ik paar sokken, maar misschien kan ik nu een baret maken?

Ik denk dat zij wel houdt van een klassieke Engelse stijl. Deze baret, Breiwick, uit het boek Milarrochy Heids zou haar zeker staan.

De exact zelfde kleuren heb ik niet in mijn wolvoorraad. Ik heb verrassend weinig rood in mijn kast liggen. Of misschien niet zo verrassend?  Even rommelen om te zien wat de inspiratie brengt...

Het begin is er, en op het laatste moment ben ik nog van idee veranderd. Ik ga voor bruin, blauw en een klein groen accent.

Ik vind mijn kleuren goed samengaan.  Maar het wordt wel groot,  er staan meer dan 200 steken op de naald.

 

En dit is het eindresultaat. Ik heb nog altijd wat last van de schouder, dus ik doe het kalmpjes aan. Dit was een relatief snel werkje. Na drie weken heb je een mooi 'afje'.  En in tegenstelling tot sokken moet je hier geen tweede breien...

Ik vind het interessant om te zien hoe een andere kleurkeuze een heel andere gevoel overbrengt. Ik denk dat mijn kleuren nog wat meer vintage zijn. De ster op het origineel is veel duidelijker, in mijn versie is dit geen samenhangend geheel, eerder verschillende ringen van patronen. Ik ben er toch content van! 

 

 

Hopelijk is de ontvanger er ook blij mee, en past de baret. Als dat niet het geval is heb ik nog een plan B, deze muts die ik in december breide voor mijn cadeautjesmand. Maar daarover later meer....

Wilde sokken

 

Zo wild zien deze sokken er nog niet uit, toch? De zoon met maat 46 vroeg tot nu toe 'blauw, grijs of zwart'. Deze sokken vorig jaar oktober waren al een beetje een brug te ver.

 

Maar blauw, grijs of zwarte sokken breien in een maat 48 is nogal saai. Ik vroeg hem dus of grijs met een beetje olijfgroen OK  zou zijn. En tot mijn verrassing zei hij ja. Ssst. Ik zei niet dat het olijfgroen overgaat in geelgroen en uiteindelijk turquoise.

Maar er zit ook donker dennengroen in het garen, en een fris Iers klavergroen. Met zo'n zelfstreper is het altijd afwachten welke kleur er komt...

In de colorwork group op Ravelry wordt er altijd een designer van de maand voorgesteld, zo leer je weer andere ontwerpers kennen. Dit is het patroon Ekki, van de Duitse Dela Hausmann. Patronen zijn gratis op haar site te downloaden. Er staat als prijs 0,01€, maar dat mag je negeren. Het is een leuk patroon met wreefmindering op de voetzool. Weer eens iets anders.

De ontwerpster breide deze voor haar 86-jarige vader, nadat die onverwachts in een verzorgingshuis moest worden opgenomen. Een grote schok zowel voor de vader, als voor haar als dochter die de beslissing moest nemen. En als troost voor zichzelf én voor de vader breide ze de sokken. Een herkenbaar verhaal, keuzes maken is niet altijd makkelijk. Ik hoorde daarnet op de radio een liedje van Kommil Foo: Angst is maar voor even, Spijt is voor altijd.

De zoon zei me dat de collega’s  zijn wilde wollen sokken bewonderen. Hij werkt voor een bank. Als It-er. Ik kan nog wilder, heb ik hem gezegd, en ik nam allerlei overschotjes bijeen.

Omdat de mozaieksteek op het been te dik werd schakelde ik voor de voet over op helix-breien met 4 kleuren. Dat bespaart me ook veel eindjes instoppen. Nu nog vlug de tweede sok breien, want dit is geen ideaal reisproject voor onze volgende verre tropische huisruil eind deze week.

Saint-Cyprien

Onze eerste huisruil van 2019 bracht ons naar het zuiden van Frankrijk, in de buurt van Perpignan. Het voelt al direct als vakantie wanneer er een palmboom in de tuin staat! Maar wie goed kijkt ziet dat ik nog een wollen truitje draag.

 

Voordeel van buiten seizoen reizen is dat het op de markt van Collioure nog niet op de koppen lopen is. Nadeel is dan weer dat de platanen er nog heel stekelig uitzien.

In het Pyreneeën schildersdorpje Céret ligt een hond te soezen in de zon. Jammer genoeg was ook het museum voor moderne kunst gesloten wegens werken aan de airco (die zullen ze dan in de zomer nodig hebben). Ik heb wel al een paar Picasso's gezien in mijn leven, maar naar het schijnt is er daar een mooie collectie om te bewonderen. Jammer, dat zal voor een volgende keer zijn.

In heel de streek is er ook een sterk Catalaans gevoel. Straatnamen zijn in het Frans én Catalaans, en ook het eten in de restaurants heeft een Catalaanse inslag.

Ik was blij dat ik een muts en sjaaltje meegebracht had, zeker toen we de bergen inreden om een paar forten van de Catharen te bezoeken. De man aan het loket vond het niet erg om wat toeristen te zien en een praatje te doen, maar hij raadde ons af om helemaal naar boven te gaan,

De wind heeft ongeveer de ganse week overheerst. Die bulderde in de schouw van het huis, deed ons voorovergebogen langs de kust lopen, en was gewoon heel erg vermoeiend. Ik heb gehoord dat het in die week in België niet veel beter was, met veel regen! Wij hadden wel nog veel zon.

 

We reisden met de trein, dus ik nam een klein breiproject mee voor onderweg. Ik had deze vier strengetjes Ierse wol van S-twist wools (en 1 reserve, niet op de foto) in mijn tas gestopt, met de bedoeling een zogezegd 'gradient'-projectje te breien. Daarvoor gebruikte ik een patroon uit het boek Knitting with Rainbows, dat ik vorig jaar in Ierland gekocht had. Dus Ierse wol voor een Iers ontwerp ging mee naar Frankrijk!

Ik koos voor een col (ronde sjaal), Arch Lane.  Het patroon gebruikt de techniek van mozaiekbreien (afgehaalde steken). en speelt met textuur door middel van averechtse en rechtse steken.

 

Na mijn eerste kleurwissel was ik blij dat ik beige wol als reserve had meegebracht, het wit dat ik eerst van plan was vond ik een té groot contrast geven. In het tweede deel is het bleekroze nu in tricotsteek in plaats van ribbelsteek gebreid. Het is hetzelfde patroon, maar ziet er heel anders uit. In mijn hoofd zie ik nog heel veel combinaties, maar ik heb maar vier strengetjes mee.

 

Ik houd me aan mijn voornemen om geen wol te kopen. Dat de winkels hier lange middag-sluitingsuren hebben helpt ook.

Nog voor het einde van de week is de wol op en mijn col klaar. Het zijn niet helemaal mijn kleuren, maar ik vind zeker wel iemand die dit als een mooi cadeautje zal appreciëren.