Leilu - een Zweeds-Iers vestje

Ik vind het altijd een grote opgave, een trui breien.

Ik startte deze in juni, maar tussendoor waren er altijd nieuwe en leuke uitdagingen (meestal sokken). De trui verdween dus in een hoekje.

Nu het kouder wordt heb ik de laatste weken stevig doorgebreid, net op tijd voor de eerste sneeuw.

Het patroon is Tabouli van Carol Feller. Het start met een 'saddle shoulder' een klein horizontale band over de rug. Van daaruit neem je dan steken op voor het lijf naar beneden. 

Op de rug waaiert het patroon uit door te meerderen tussen de kabels. Vooraan is het vest gewoon recht, met als optie om een zakje in te breien.

Ik zie er natuurlijk een beetje anders uit dan de mevrouw op de foto. Ik besloot dan om ook vooraan te  meerderen tussen de derde en tweede kabel, met de bedoeling om zo wat extra A-lijn te krijgen. En, ik geef toe dat ik het patroon niet goed gelezen had, ik heb het volledige lijf in averechtse tricotsteek gebreid. 

Ik vind mijn aanpassingen geslaagd, heb al verschillende complimenten gekregen de laatste dagen toen ik de trui droeg. Het mag nog wel even koud blijven...

Het garen is Leilu, Zweedse rustieke wol, gekocht op het eiland Gotland in 2017. 

De wol heeft een beetje een pluizig effect, met haartjes die uitsteken van de kern.  Ik zou het catalogeren tussen Ijslandse wol en Shetland in (met Shetland dan de zachtste van de drie). Dit is de lamswol. De vacht van de rammen wordt niet verwerkt tot garen, omdat de reuk te doordringend is. Het zijn dus de ooien en de lammetjes die wol leveren, en zelfs de lamswol is niet superzacht.

De kleur is natuurlijk wit, met een beetje grijze vlekken.

Ik hou wel van een beetje rustieke, natuurlijke wol, dus ik ben blij met het resultaat.

Wil je meer weten over Gotland en Zweedse wanten breien, dan kan je hier een verslag lezen van de breireis naar Zweden in 2017, georganiseerd door het Wolwinkeltje van Leuven. In 2025 staat er trouwens een nieuwe breireis op het programma, een rivercruise naar Nederland. Ik ben kandidaat om mee te gaan.

De juiste knopen maken het vest helemaal af. 

En op het zakje van de winkel waar ik de knopen kocht, stond een ode aan de knop; bij deze:

Der Knopf-

Entschiedend fuer die modische Aussage

Und Kennzeichen fuer die

Wertigkeit von

Kleidingsstuekken

Der Knopf-

Eine praktische und

Notwendige Kleinigkeit

Der Knopf-

Unendlich vielfaeltig

In Material, Form,

Farbe, Groesse…

mijn Noorse trui

Onze zoon woont in Noorwegen, iets ten zuiden van Oslo. Vorig jaar in mei gingen we daar op bezoek. 

Onderweg in Denemarken was het nog frisjes, gelukkig wel een kalme zee voor de oversteek van Hirtshals naar Kristiansand. 

Voor we naar Oslo verdertrokken  hadden we een huisruil van een week in Grimstad. We verkenden de zuidkust, de Noorse 'riviera'. Buiten seizoen was het daar nog heel kalm en rustig. Gelukkig kwam het zonnetje al wat meer piepen, ideaal om rond te toeren. 

De mooiste uitstap was onze rit naar Lindesnes de vuurtoren op het zuidelijkste puntje van Noorwegen. Van daaruit vertrekken veel campers naar de Noordkaap, een tocht van meer dan tweeduizend kilometer.

Wij bleven in de regio, en bezochten Sjolingstad Uldvarefabrik in Mandal. 

Dit is een oude industriële spinnerij, waar met wol van de plaatselijke schapen nog steeds garen gesponnen wordt op bepaalde dagen. We waren er buiten seizoen, het museum was gesloten. Maar even aanbellen, en de deur ging voor ons open!

Natuurlijk ging er ook een souvenir mee naar huis. Ik vind het altijd moeilijk om te beslissen wat ik zal kopen, maar mijn besluit stond vast: ik wou een Noorse trui breien. Ik heb nog niet veel rood in mijn garderobe, dus ik ging voor een donker wijnrood als hoofdkleur, en nam wat verschillende strengen mee voor de contrastkleuren. Helemaal blij ben ik daar vertrokken. 

Het heeft even geduurd voor ik effectief aan de trui begonnen ben. In de Ravelry groep die ik volg was Skeindeer knits de ontwerper van het kwartaal. Zij is een Noorse die in Londen woont, en heeft ontwerpen die traditioneel geïnspireerd zijn, en toch een moderne toets hebben. Zou ik gaan voor rood met lichtblauw? Of rood met grijs? 

Als patroon koos ik  voor de Otra yoke cardigan.  De Otra is blijkbaar een rivier in Zuid-Noorwegen. En het patroon is simpel, maar met voldoende uitdaging - taillemindering, in het rond breien en dan doorknippen...

Proeflapje rood met blauw vind ik mooi. Het grijs zal ik wel een andere keer gebruiken. Mijn stekenproef is wat losser. Er zijn twaalf maten beschikbaar in het patroon, ik kan dus zonder veel omrekenen één maatje kleiner kiezen en toch de juiste maat breien. 

Je start met de 'yoke'; de ronde pas te breien. En daarna een ontspannend stuk gewoon tricot, ideaal als meeneemproject. En na zes weken is ook dat deel, én de mouwen klaar. 

Het is pas de derde keer dat ik een trui doorknip, en deze derde keer was niet de goede keer. Je versterkt de knipboord met een gehaakt randje, en dan is er geen weg terug, de schaar erin. Oei! Ik heb in het randje geknipt! Oplossing: dit is redelijk ruwe wol die in elkaar 'haakt', en dat versterk ik nog door met wat naaldvilten rond die plek te werken. Ik hoop  dat dit het houdt. Voorlopig ziet het er goed uit. 

Mooie knopen maken een vestje helemaal af. Ik heb hier in Leuven een winkeltje waar ze samen met jou zoeken tot je de juiste knoop gevonden hebt.

Ik ging uiteindelijk voor halve bolletjes in een soort geborsteld staal. 

Ik twijfel nog of ik nog een lintje ga tegennaaien aan de binnenkant van de knooplijst, maar voorlopig laat ik het zo. 

Deze zomer trekken we naar het hoge noorden van Noorwegen, de campers achterna. Misschien dat een Noorse trui daar zelfs in de zomer van pas zal komen. En we eindigen in Oslo, op bezoek bij de zoon, hopelijk terug onder een stralend zonnetje. 

Wuppertal - Tivoli

Onze huisruil tussen Kerst en Nieuw bracht ons naar Wuppertal. Ik had het beeld dat het een beetje een grauwe (ex-)industriestad is, en dat beeld werd bevestigd. Slecht weer, een minder geslaagde huisruil en ook nog ziek in bed, dat hielp natuurlijk niet voor het vakantiegevoel...

Er viel toch nog wat kunst te ontdekken, bijvoorbeeld in het Skulpturenpark. En kijk, de suppoost zat daar een sok te breien.

Ik had natuurlijk ook een breiwerk mee op vakantie,  een trui van  Hanne Falkenberg. Zij is één van mijn favoriete Deense ontwerpsters. Ondertussen is zij gestopt als ontwerpster, maar in mijn voorraad had ik nog een pakket liggen voor deze trui, Tivoli. 

Begin 2022 had ik het lijf gebreid, nu was het tijd voor de mouwen; top-down.

Maar daar was iets mis met het patroon. Of met mijn breikunsten. Alle details kan je op mijn Ravelry pagina lezen.  Kort gezegd: het heeft wat hoofdbrekens gekost, naalddikte aanpassen, maten combineren, de minderingen anders verdelen ... (ik heb korte armen).

Maar het is gelukt! Nog de laatste draadjes instoppen, en dan konden we weer de stad in.

We verkenden nog een paar interessante plekken....

... en: 'einmal im Leben durch Wuppertal schweben'. (en daar zal het ook bij blijven).

Hier ben ik weer

In 2021 stopte ik met bloggen. Tijdens Corona zat ik  lange dagen in mijn  'thuiskantoor' (kamertje) aan de PC. Mijn vrije tijd wou ik toen absoluut niet aan het klavier doorbrengen. Korte berichtjes op Facebook lukte wel, maar een langer blogbericht schrijven was een opdracht waar ik tegenaan keek. 

'Keek', want nu kriebelt het om weer te schrijven, al is het maar voor mezelf. Ik beloof niets, en leg mezelf geen druk op. 

De blog helpt in elk geval om mijn brei-carrière in perspectief te zien, en doet me nadenken over het verglijden van de tijd.

Concreet: deze trui breide ik in 2013. Hoe ik eraan begon kan je hier lezen. 

Het is een trui die ik heel veel gedragen heb. Ik heb er ook vaak complimenten op gekregen als ik hem droeg.  Een lievelingsstuk, letterlijk kapotgedragen...

Bij Maakbar in Leuven volgde ik een workshop 'Zichtbaar herstel'.  Aansluitend aan de workshop organiseert Maakbar elke eerste maandag van de maand een open bijeenkomst 'herstel', waar je verder kan oefenen en hulp krijgt.

En dit is het resultaat: nog redelijk subtiel op de schouder....

... al iets gewaagder onder de arm... een combinatie van stopwerk en contrastkleur door het breiwerk weven...

en 'all the way' voor de mottengaatjes op het voorpand. Hier gebruikte ik naaldvilten om het gat te stoppen, en borduurde ik daarrond met festoensteek als afwerking.

 

Ik ben er blij mee. 

De trui is 10 jaar ouder, en ik ook...

Kristylopi

Hélène Magnusson  ontwierp een knalroze trui voor de youtuber Kristyglassknits. Het thema van haar knitalong in februari was dan ook: een niet-traditionele Ijslandse trui breien.

Je hebt nodig: Ijslandse ongesponnen wol (Plotulopi) in hoofdkleur en accentkleuren, en een dun draadje om samen met de ongesponnen wol mee te breien.
Ik heb nog twee van die schijven Plotulopi in wit. Voor mijn maat zou je er drie nodig hebben. Misschien werkt het patroon ook met boorden in een andere kleur?

Als accentkleur gebruik ik een zelfstrepend garen.

En als meeloopdraadje heb ik Manos del Uruguay Marina,  handgeverfd kantgewicht in zacht lavendel en blauwtinten. Dit lijkt me al een zeer ontraditionele combinatie!

Het proeflapje ziet er ook goed uit. Bedoeling is om deze trui heel los te breien, op een naald zes of zeven. Die heb ik niet in huis, maar op vijf en een half lijkt het ook te lukken. 

Breien met ongesponnen wol heeft zo zijn uitdagingen. Je moet zen zijn om een flow te ontwikkelen. Als je te hard trekt breekt het garen. Het is het perfecte werkje om knus binnen te cocoonen met zicht op de besneeuwde tuin. 

Het patroon is 'cropped', redelijk kort. Ik brei een langere boord. Visueel lijkt het een trui die boven op de heup valt, maar toch is die langer.
Om het kleurinbreiwerk niet te zwaar te maken liet ik bij de ronde pas een aantal rijen weg. 
En ik manipuleerde het Noro  zelfstrepend garen een beetje. Het motief is een 'flowerpot', en groene bloemen zag ik niet zitten. Nu moet ik alleen nog beslissen: een witte of een blauwe boord?

Het spannende deel: de trui openknippen om een boord aan te breien, in breitermen 'steeken'. Hélène Magnusson heeft voor deze knitalong per week een video op haar youtube kanaal, waar alles mooi wordt uitgelegd en gedemonstreerd. 

In de facebook groep wisselen de andere deelnemers ook tips uit. Ik heb geen naaimachine in huis, en gebruik uiteindelijk de gehaakte 'steek'. Ann Kingston demonstreert die heel duidelijk op haar blog. 

Het ging verbazend vlot eigenlijk, blij dat deze stap achter de rug is. Het einde komt in zicht, het sneeuwt nog altijd, ik ga deze trui  binnenkort kunnen dragen!

Maar: mijn mouwen zijn oncomfortabel strak, echt te smal. Ter vergelijking: een vroegere Ijslandse trui die ik in 2018 breide, een trui om in weg te kruipen.  Deze Kristylopi is meer aansluitend, maar je moet wel nog kunnen bewegen...
Uithalen is geen optie, nu de trui doormidden geknipt is.
Dit project gaat even in time-out. Het is eind maart, en het weer wordt opeens warmer. Ik denk niet dat ik nog een warme trui nodig heb dit seizoen.

Of misschien toch? Een koude april, en de trui komt weer uit zijn projectzak. Ik ga voor de drastische oplossing: mouw eraf knippen, extra steken opzetten aan de onderarm,  en de mouwen van boven naar beneden opnieuw breien. 

Nu nog de juiste knopen en lint kiezen. Ik wou eigenlijk knalgroene knopen, maar die vond ik alleen in plastic. Het werden dus dennengroen gerecycleerde knopen uit papier en houtpulp. En voor het lint zocht ik bloemetjes, maar ging ik uiteindelijk voor knalgroen met sterretjes.

Het finale verdict: het patroon was voor een erg los 'oversized' vest, ik maakte een meer aansluitende versie. Ik geef toe dat dit voor een deel te maken had met schrik hebben om zonder wol te vallen, en voor een deel een foute berekening van mijn proeflapje. Ik ben blij met het eindresultaat. 

Deze trui komt nog goed van pas 's morgens vroeg in mijn thuiskantoor op de noordkant.