Barbara Top - een herfstproject

Op reis neem ik een makkelijk breiwerk mee. Meestal zijn dat sokken, maar naar de Bodensee nam ik een herfstig project mee, deze Barbara top, een ontwerp van Marianne Isager. 

De foto met het model is misschien wat donker. Op de patroonpagina zie je duidelijker dat het gaat over een oversized, losse T-shirt. Het is haast volledig een rechte lap, behalve aan de schouder, die met een schuin aflopende lijn vorm krijgt.  Een makkelijk breiwerk voor op reis dus.

Maar wil ik het wel zoo oversized? Is dat iets dat mij goed zal staan? Het mag wel losvallend zijn, maar misschien toch niet té? Ik besluit 132 steken op te zetten, in plaats van 153 zoals in het patroon.

En misschien kan ik het patroon van de steek ook wat aanpassen? Op een proeflapje probeer ik  verschillende manieren uit om de 'dip stitch' te doen. Je steekt een paar rijen naar beneden en haalt daar een draadje op van de contrastkleur (dat is die 'dip').

1. Dip, brei deze steek verdraaid, brei de volgende steek op de naald en haal de dip stitch over deze steek (zo staat het in het patroon)
2. Dip, brei deze steek verdraaid samen met de volgende steek op de naald
3. Dip, brei deze steek verdraaid, brei de volgende steek op de naald verdraaid en haal de dip stitch over deze steek
4. Dip, brei deze steek verdraaid, .... en oei, hier gaan mijn notities de mist in :)

Ik vind versie drie het mooist. Het geeft een leuk kruiseffect.

Ik speelde ook met de grootte van de blokjes. Volgens het patroon brei je blokjes van 2 steken, ik maakte daar blokjes van 3 steken groot. 

En in plaats van de blokjes boven elkaar te breien maakte ik er een geschrankt patroon van. Dus, heel wat aanpassingen aan het patroon, maar dat is juist zo leuk aan breien, je kan het naar je hand zetten.

En dan is het vooral veel breien... Ik hou van de subtiele kleurcombinatie van bruin en grijsblauw. 

's Avonds had ik wel mijn bril nodig. Het garen is Isager tweed, een mooie combinatie van 70% wol en 30% mohair. Dat zorgt voor een niet té pluizig breiwerk, lichtgewicht en toch warm.

En het moeilijkste deel komt nadien: de juiste outfit zoeken bij het nieuwe breiwerk!

Leilu - een Zweeds-Iers vestje

Ik vind het altijd een grote opgave, een trui breien.

Ik startte deze in juni, maar tussendoor waren er altijd nieuwe en leuke uitdagingen (meestal sokken). De trui verdween dus in een hoekje.

Nu het kouder wordt heb ik de laatste weken stevig doorgebreid, net op tijd voor de eerste sneeuw.

Het patroon is Tabouli van Carol Feller. Het start met een 'saddle shoulder' een klein horizontale band over de rug. Van daaruit neem je dan steken op voor het lijf naar beneden. 

Op de rug waaiert het patroon uit door te meerderen tussen de kabels. Vooraan is het vest gewoon recht, met als optie om een zakje in te breien.

Ik zie er natuurlijk een beetje anders uit dan de mevrouw op de foto. Ik besloot dan om ook vooraan te  meerderen tussen de derde en tweede kabel, met de bedoeling om zo wat extra A-lijn te krijgen. En, ik geef toe dat ik het patroon niet goed gelezen had, ik heb het volledige lijf in averechtse tricotsteek gebreid. 

Ik vind mijn aanpassingen geslaagd, heb al verschillende complimenten gekregen de laatste dagen toen ik de trui droeg. Het mag nog wel even koud blijven...

Het garen is Leilu, Zweedse rustieke wol, gekocht op het eiland Gotland in 2017. 

De wol heeft een beetje een pluizig effect, met haartjes die uitsteken van de kern.  Ik zou het catalogeren tussen Ijslandse wol en Shetland in (met Shetland dan de zachtste van de drie). Dit is de lamswol. De vacht van de rammen wordt niet verwerkt tot garen, omdat de reuk te doordringend is. Het zijn dus de ooien en de lammetjes die wol leveren, en zelfs de lamswol is niet superzacht.

De kleur is natuurlijk wit, met een beetje grijze vlekken.

Ik hou wel van een beetje rustieke, natuurlijke wol, dus ik ben blij met het resultaat.

Wil je meer weten over Gotland en Zweedse wanten breien, dan kan je hier een verslag lezen van de breireis naar Zweden in 2017, georganiseerd door het Wolwinkeltje van Leuven. In 2025 staat er trouwens een nieuwe breireis op het programma, een rivercruise naar Nederland. Ik ben kandidaat om mee te gaan.

De juiste knopen maken het vest helemaal af. 

En op het zakje van de winkel waar ik de knopen kocht, stond een ode aan de knop; bij deze:

Der Knopf-

Entschiedend fuer die modische Aussage

Und Kennzeichen fuer die

Wertigkeit von

Kleidingsstuekken

Der Knopf-

Eine praktische und

Notwendige Kleinigkeit

Der Knopf-

Unendlich vielfaeltig

In Material, Form,

Farbe, Groesse…

Hier ben ik weer

In 2021 stopte ik met bloggen. Tijdens Corona zat ik  lange dagen in mijn  'thuiskantoor' (kamertje) aan de PC. Mijn vrije tijd wou ik toen absoluut niet aan het klavier doorbrengen. Korte berichtjes op Facebook lukte wel, maar een langer blogbericht schrijven was een opdracht waar ik tegenaan keek. 

'Keek', want nu kriebelt het om weer te schrijven, al is het maar voor mezelf. Ik beloof niets, en leg mezelf geen druk op. 

De blog helpt in elk geval om mijn brei-carrière in perspectief te zien, en doet me nadenken over het verglijden van de tijd.

Concreet: deze trui breide ik in 2013. Hoe ik eraan begon kan je hier lezen. 

Het is een trui die ik heel veel gedragen heb. Ik heb er ook vaak complimenten op gekregen als ik hem droeg.  Een lievelingsstuk, letterlijk kapotgedragen...

Bij Maakbar in Leuven volgde ik een workshop 'Zichtbaar herstel'.  Aansluitend aan de workshop organiseert Maakbar elke eerste maandag van de maand een open bijeenkomst 'herstel', waar je verder kan oefenen en hulp krijgt.

En dit is het resultaat: nog redelijk subtiel op de schouder....

... al iets gewaagder onder de arm... een combinatie van stopwerk en contrastkleur door het breiwerk weven...

en 'all the way' voor de mottengaatjes op het voorpand. Hier gebruikte ik naaldvilten om het gat te stoppen, en borduurde ik daarrond met festoensteek als afwerking.

 

Ik ben er blij mee. 

De trui is 10 jaar ouder, en ik ook...

Kristylopi

Hélène Magnusson  ontwierp een knalroze trui voor de youtuber Kristyglassknits. Het thema van haar knitalong in februari was dan ook: een niet-traditionele Ijslandse trui breien.

Je hebt nodig: Ijslandse ongesponnen wol (Plotulopi) in hoofdkleur en accentkleuren, en een dun draadje om samen met de ongesponnen wol mee te breien.
Ik heb nog twee van die schijven Plotulopi in wit. Voor mijn maat zou je er drie nodig hebben. Misschien werkt het patroon ook met boorden in een andere kleur?

Als accentkleur gebruik ik een zelfstrepend garen.

En als meeloopdraadje heb ik Manos del Uruguay Marina,  handgeverfd kantgewicht in zacht lavendel en blauwtinten. Dit lijkt me al een zeer ontraditionele combinatie!

Het proeflapje ziet er ook goed uit. Bedoeling is om deze trui heel los te breien, op een naald zes of zeven. Die heb ik niet in huis, maar op vijf en een half lijkt het ook te lukken. 

Breien met ongesponnen wol heeft zo zijn uitdagingen. Je moet zen zijn om een flow te ontwikkelen. Als je te hard trekt breekt het garen. Het is het perfecte werkje om knus binnen te cocoonen met zicht op de besneeuwde tuin. 

Het patroon is 'cropped', redelijk kort. Ik brei een langere boord. Visueel lijkt het een trui die boven op de heup valt, maar toch is die langer.
Om het kleurinbreiwerk niet te zwaar te maken liet ik bij de ronde pas een aantal rijen weg. 
En ik manipuleerde het Noro  zelfstrepend garen een beetje. Het motief is een 'flowerpot', en groene bloemen zag ik niet zitten. Nu moet ik alleen nog beslissen: een witte of een blauwe boord?

Het spannende deel: de trui openknippen om een boord aan te breien, in breitermen 'steeken'. Hélène Magnusson heeft voor deze knitalong per week een video op haar youtube kanaal, waar alles mooi wordt uitgelegd en gedemonstreerd. 

In de facebook groep wisselen de andere deelnemers ook tips uit. Ik heb geen naaimachine in huis, en gebruik uiteindelijk de gehaakte 'steek'. Ann Kingston demonstreert die heel duidelijk op haar blog. 

Het ging verbazend vlot eigenlijk, blij dat deze stap achter de rug is. Het einde komt in zicht, het sneeuwt nog altijd, ik ga deze trui  binnenkort kunnen dragen!

Maar: mijn mouwen zijn oncomfortabel strak, echt te smal. Ter vergelijking: een vroegere Ijslandse trui die ik in 2018 breide, een trui om in weg te kruipen.  Deze Kristylopi is meer aansluitend, maar je moet wel nog kunnen bewegen...
Uithalen is geen optie, nu de trui doormidden geknipt is.
Dit project gaat even in time-out. Het is eind maart, en het weer wordt opeens warmer. Ik denk niet dat ik nog een warme trui nodig heb dit seizoen.

Of misschien toch? Een koude april, en de trui komt weer uit zijn projectzak. Ik ga voor de drastische oplossing: mouw eraf knippen, extra steken opzetten aan de onderarm,  en de mouwen van boven naar beneden opnieuw breien. 

Nu nog de juiste knopen en lint kiezen. Ik wou eigenlijk knalgroene knopen, maar die vond ik alleen in plastic. Het werden dus dennengroen gerecycleerde knopen uit papier en houtpulp. En voor het lint zocht ik bloemetjes, maar ging ik uiteindelijk voor knalgroen met sterretjes.

Het finale verdict: het patroon was voor een erg los 'oversized' vest, ik maakte een meer aansluitende versie. Ik geef toe dat dit voor een deel te maken had met schrik hebben om zonder wol te vallen, en voor een deel een foute berekening van mijn proeflapje. Ik ben blij met het eindresultaat. 

Deze trui komt nog goed van pas 's morgens vroeg in mijn thuiskantoor op de noordkant.

In de diepte/digging deeper - the book exchange cardigan - a brioche sweater

De zoon wou een trui. Een dikke, warme trui, om thuis knus in de zetel te zitten.
Hij zond me een foto van wat hij in gedachten had, en het was een vest in patentsteek, met een sjaalkraag. Dat kwam mooi uit, want een ik wou nu wel eens een groot project in patentsteek breien.
In het boek van Nancy Marchant vond ik deze vest, 'the book exchange cardigan'. Komt wel in de buurt van wat de zoon zoekt, toch?
My son asked if I could knit him a cozy sweater, to sit on the couch at home.
He sent me a picture of what he had in mind, and it looked like a cardigan in brioche stitch, with a shawl collar.

In the book by Nancy Marchant I found this sweater, 'the book exchange cardigan'. I think this comes pretty close to what my son wants.
 

Eerste werk is natuurlijk een mooi garen uitzoeken. Ik koos voor Rowan pure wool worsted. Het proeflapje gaf de juiste stekenproef, en hield ook mooi in vorm na het wassen. Patentsteek is nogal bekend om uit te zakken, dus brei je het met een naald kleiner dan je normaal gezien zou doen. De laatste zes weken van 2016 breide ik haast alleen maar aan deze trui. Voor de patentsteek moet je elke rij twee maal breien; dus je bent wel even bezig.
My first assignement was to select a nice yarn. I opted for Rowan pure wool worsted. I could get the right gauge with my swatch, and it kept it's shape after washing. This is important, because brioche stitch can sag a lot, when knit too loose.

De mouwen leken wel eindeloos. Het mooi ineen passen van de zadelschouder was ook iets nieuws voor mij. En toen gooide ik de trui in de wasmachine, op het wolwasprogramma, zoals ik met het proeflapje gedaan had. Tot mijn afgrijzen was de trui ongeveer dubbel zo lang geworden toen die uit de machine kwam! Het is dan ook een zware trui geworden, ik heb 1 kilo garen verbruikt.
The sleeves seemed to take forever.  Sewing the saddle shoulder and the shawl collar was also a first for me. After 6 weeks of knitting feverishly I managed to finish it on time. I threw it in the washing machine (as I did with my swatch) and it grew beyond believe!

Ik heb de hele trui dan maar in de droger gestopt, om het geheel terug in vorm te krijgen. Elke 5 minuten checkte ik even hoe het eruit zag, en als de trui halfdroog was heb ik hem eruit gehaald.
I managed to bring it back to size in the dryer (checking every 5 minutes). I’ll just have to warn my son to never wash this sweater (his way)….

 

En dit is het eindresultaat, geshowed door de ontvanger.
This is the final object, modeled by the recipient.

De trui is wel wat opgepluisd, en hij is net een beetje kort, had wat langer gemogen...maar om in de zetel te zitten is dit perfect. En gezien de patentsteek nogal rekbaar is, zal de trui misschien nog wat 'groeien'...
The sweater pills a bit, and just a tad longer would have been better... but it's perfect for lounging on the couch.

Moeder en kinderen content.
A happy knitter with offspring.

Een lentevestje - a spring cardigan

 De trui is af. Het goede groen is niet helemaal exact het vorige groen, maar er valt wel mee te leven.
I finished my cardigan. The right green is not exactly the same as the previous one, but it is acceptable.

Het hennepgaren is met wassen en drogen wel 'uitgelebberd', en het ontwerp van het jasje met punten opzij benadrukt dit nog. Het had gerust nog 7cm korter gemogen.
The hempyarn grew alot after washing and drying, and the design with the mitred points even enhances the 'droopy' look. In retrospect, I should have shortened it even more, maybe by another 3 inches?

 En ja, de zon scheen toen het jasje af was. Ik had dat beloofd toch?
And the sun did shine when I finished my cardigan. I like to keep my promises...

Alleen kan ik niet beloven hoe lang het mooie weer zal duren. Maartse buien, Aprilse grillen, en Meise lente. Zo gaat dat hier...maar het weer zorgt wel voor een overdadig bloeiende tuin, da's ook al iets.
I am sorry I cannot keep the sun here forever. You never know what spring brings you here in Belgium.  But the weather does produce a luscious green blooming garden, so that's something to be gratefull for too.